ย พวกเราคุยกันด้วยเหตุผล ภูเขาเอกดรรชนีถวายให้วัดเอกดรรชนีไปเมื่อหลายปีก่อนแล้ว จะมาพอมีของดีแล้วจะเอาคืนมันไม่ได้หรอก…อีกอย่างฟางเจิ้งเป็นคนดี พวกเราจึงไม่ได้ว่าอะไร มา กินบ๊ะจ่างครับ บ๊ะจ่างจากวัดเอกดรรชนีจะต้องมีรสชาติไม่แย่แน่ๆ”
“ไม่ใช่ไส้เนื้อเหรอคะ? ถ้าไม่ใช่ไส้เนื้อฉันไม่ชอบ” หญิงแต่งงานแล้วพูดอย่างรับเกียจนิดๆ ทว่าตอนที่บ๊ะจ่างวางลงบนโต๊ะ เธอตะลึงค้าง
เห็นเพียงใบบ๊ะจ่างสีเขียวมรกตแวววาว เปล่งแสงระยิบระยับ สวยมาก! นี่มันใช่บ๊ะจ่างที่ไหน นี่คืองานศิลปะชัดๆ!
ไม่เพียงแค่หญิงแต่งงานแล้ว คนอื่นๆ ก็ทำหน้าตกใจ
ผู้ชายเสื้อเชิ๊ตลายดอกไม้ร้องอุทานขึ้น “เฮ้ย ใบบ๊ะจ่างนี่สวยมาก!”
หญิงแต่งงานแล้วเพิ่งบอกว่าไม่ชอบ เลยกระดากจะหยิบ แต่ก็พูดเศร้าๆ ว่า “บ๊ะจ่างปกติไม่น่าจะเป็นอย่างนี้นี่ คงไม่ใช่ว่าใช้น้ำยาเคมีหรอกนะ?”
คนที่เดิมทีจะยื่นมือไปหยิบบ๊ะจ่างพลันแข็งค้างอยู่กับที่
หญิงแต่งงานแล้วเห็นแบบนั้นพลันพูดเสริม “ฉันไม่ได้พูดมั่วนะ ก่อนหน้านี้พวกเราไม่เห็นข่าวกันเหรอ? ข่าวบอกว่าใบบ๊ะจ่างที่ภายนอกสวยใช้สารเคมีกันทั้งนั้น ห้ามซื้อ จะซื้อก็ให้ซื้อที่ดูไม่ค่อยสวย”
“แม่ครับ แต่ว่านี่มันสวยมากนะ” ลูกชายหญิ
