ความเห็นของทุกคนแล้ว แต่กอดบ๊ะจ่างไว้ในอ้อมอกราวกับสมบัติล้ำค่าทันที แล้วจะใส่ไว้ในตู้เย็น
เห็นถึงตรงนี้ ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้อดใจไม่ไหวถามขึ้น “เหล่าเซี่ย คุณไม่เป็นไรนะ? บ๊ะจ่างนั่นอร่อยมากเลยเหรอ?”
เซี่ยตงเซิงยิ้มอย่างลึกลับ “บ๊ะจ่างนี่มีพิษจริงๆ…พวกคุณกินไปเถอะ ผมจะออกไปเดินข้างนอก” แต่พูดในใจว่า ‘มีพิษแรงมาก อยากหยุดก็แต่หยุดไม่ได้!’
เซี่ยตงเซิงจำได้ว่าฟางเจิ้งเอาบ๊ะจ่างมาสองถังใหญ่ พอมาถึงเขาก็ยังเหลือไม่น้อย ผ่านไปครู่เดียวน่าจะยังไปไม่ไกล จะขอเพิ่มอีกสักสองสามอันก็เป็นเรื่องที่สมเหตุผล! เขาไม่เคยกินบ๊ะจ่างอร่อยแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต พลาดแล้วคงจะเสียหายไม่น้อย! เขายังจำโจ๊กล่าปาตอนนั้นได้ รสชาติเลิศรสขนาดนั้นแต่แจกจ่ายแค่วันเดียว วันต่อมาหมดแล้ว เขาตรึกตรองว่ามีโอกาสสูงมากที่บ๊ะจ่างจะเป็นแบบนั้น ดังนั้นต้องเก็บเอาไว้เยอะหน่อยก็ไม่ได้ผิดอะไร!
เซี่ยตงเซิงให้ลูกชายกับภรรยาดูแลลูกค้าไป ส่วนตนรีบวิ่งออกไปหาฟางเจิ้ง
…………………….
