่หนาวตีนเขาจะมีคุณภาพสู้บนยอดเขาไม่ได้ แต่ไผ่หนาวที่แย่ที่สุดกลับดีกว่าไผ่ที่ขายในตลาดข้างนอก การสร้างความผาสุกแก่หมู่บ้านเอกดรรชนีจึงไม่ยาก
เมื่อฝนตกลงมาหลายครั้ง น้ำบาดาลได้รับการเติมเต็มอีกรอบ ขณะเดียวกันไผ่หนาวเติบโตอย่างบ้าคลั่ง เริ่มขยายพื้นที่ พร้อมกันนั้นยังมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากมาดูป่าไผ่ กินหน่อไม้ ช่างไม้ในหมู่บ้านใช้ต้นไผ่ทำเป็นของประดับเล็กๆ ไม่อยากเชื่อว่ามันจะขายดีผิดปกติ! คนมากมายตามมาเรียนงานฝีมือ
ถานจวี่กั๋วเชิญช่างชำนาญการสร้างผลงานจากต้นไม้มา ให้สอนทุกคนสานเสื่อเย็น ทำสินค้าจากต้นไผ่และถ่านไผ่เป็นต้น…ช่วงเวลานี้ชาวบ้านทั้งหมดต่างพึ่งพาต้นไผ่ ถึงทุกคนจะเรียนรู้ช้า แต่ต้นไผ่เติบโตเร็ว จึงเพียงพอต่อการใช้ของพวกชาวบ้าน
ในเวลาเดียวกันหยางผิงแบ่งป่าไผ่ในหมู่บ้านออกเป็นระดับสาม หก เก้า ยิ่งต้นไผ่ห่างจากภูเขาเอกดรรชนีมากเท่าไรก็จะมีระดับที่ต่ำมากเท่านั้น บนยอดเขาคือระดับสูงสุด สินค้าจากต้นไผ่ที่ทำออกมาจะสวยที่สุด สมบูรณ์แบบที่สุดราวกับหยก ทั้งยังไม่เพียงพอต่อความต้องการในตลาด! ราคาเสื่อไผ่สูงไปถึงผืนละสามพันหยวน!
ขณะนี้ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านตาแดงก่ำ ทว่าทุกคนเข้าใจว่าจะตัดไผ่บนเขาไ
