ด้ไม่กี่ต้น เลยได้แต่ทำเป็นของที่ราคาสูงสุดและดึงดูดลูกค้าเข้ามา จะสร้างกำไรจริงๆ ยังต้องหวังพึ่งไผ่ตรงตีนเขา…บางคนออกไปเรียนการทำหน่อไม้ดองกับคนอื่น บางคนเรียนการทำกับข้าวต่างๆ จากหน่อไม้ บางคนฝึกทักษะงานฝีมืออย่างหนัก ทั้งหมู่บ้านในตอนนี้กระตือรือร้นขึ้น เล่นไพ่น้อยลง เวลาว่างๆ จะนั่งยองคุยกันบนถนนก็น้อยลง ในทางตรงข้ามกลับมีการหารือกันเรื่องงานฝีมือต่างๆ มากขึ้น
แต่การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ใช้เวลาไปเพียงครึ่งเดือนเท่านั้น…
ฟางเจิ้งมองการเปลี่ยนแปลงของชาวบ้านตรงตีนเขาพลางรู้สึกมีความสุขในใจยิ่ง ไม่มีอะไรมีความสุขไปกว่าคนข้างกายมีความสุขแล้ว แน่นอนคนหมู่บ้านใกล้เคียงต่างอิจฉา น่าเสียดายอิจฉาไปก็ไม่ได้อะไร ฟางเจิ้งอยากช่วยก็ช่วยไม่ได้ ไผ่หนาวเติบโตถึงขีดจำกัดแล้ว รากขยายไปไม่ได้แล้ว
วันเวลาผ่านไปทีละวัน ฟางเจิ้งคำนวณเวลาแล้วพบว่าพรุ่งนี้จะมีฉลองเทศกาล!
“เหล่าศิษย์ พรุ่งนี้วันไหว้บ๊ะจ่างแล้ว” ฟางเจิ้งพูดขึ้นขณะกินข้าว
“อะไรคือวันไหว้บ๊ะจ่าง?” หมาป่าเดียวดาย ลิงและกระรอกไม่เข้าใจเลย ในหัวพวกมันมีแต่วันตรุษจีนที่คึกคัก วันที่สิบห้าเดือนอ้ายที่มีเปลวไฟเต็มถนน รวมถึงวันเช็งเม้งที่เซ่นไหว้บรรพบุรุษด้วยความเ
