เห็นภาพนี้ เฮ่อหมิงพูดได้แต่ขอบคุณ แต่ก็แลกกลับมาเป็นคำขอบคุณที่มากกว่า
ฟางเจิ้งเห็นถึงตรงนี้นอกจากปลงอนิจจังแล้วก็ปลงอนิจจัง ความจริงใจและความจริงใจ เฮ่อหมิงได้รับผลแบบนี้ก็ไม่แปลก
ทว่าสิ่งที่ฟางเจิ้งตกใจคือตอนเย็นมีคนมาหมู่บ้านอีกคน!
“หลิวเอวี่ยน?” เฮ่อหมิงตะลึงค้าง
ผู้หญิงสวมกางเกงยีน เสื้อคลุมนอกสีฟ้า สวมหมอกกันแดดคนหนึ่งยืนตรงปากประตูบ้านใหม่ของเฮ่อหมิง เธอสุภาพเรียบร้อย ยิ้มอ่อนหวานมาก
“คุณมาได้ยังไง?” เฮ่อหมิงถามด้วยความไม่เข้าใจ
หลิวเอวี่ยนยิ้มเล็กน้อย “คุณก็รู้นี่ว่าฉันเรียนอักษรศาสตร์ภาษาจีน หลังเรียนจบมาแล้วก็เตรียมเป็นอาจารย์ ตอนนี้แรงกดดันเรื่องงานสูงมาก เด็กที่นี่ก็ขาดอาจารย์อีก ฉันเลยตัดสินใจมาเป็นอาจารย์ที่นี่ค่ะ”
“อะไรนะ?” เฮ่อหมิง ฟางเจิ้ง เด็กแดงและผู้ใหญ่บ้านเหลยตกใจสะดุ้ง! ไม่ว่ามองอย่างไรหลิวเอวี่ยนก็ควรเป็นพวกคนอยู่ในเมือง นั่งดื่มกาแฟในสำนักงาน เป็นคนนั่งโต๊ะทำงาน สร้างผลงานยอดเยี่ยมในอนาคต แต่เธอกลับมาที่กันดารยากจนแบบนี้ มาเป็นอาจารย์ในที่ที่นกไม่ขี้นกไม่วางไข่ นี่มัน…น่าเหลือเชื่อ!
ฟางเจิ้งมองหลิวเอวี่ยนก่อนมองเฮ่อหมิง เฮ่อหมิงอึ้งงัน หลิวเอวี่ยนมีท่าทีอ่อนโยนลึกๆ ฟางเจิ้งถอนหายใจ ตบหัวเด็กแดงพลางว่า “ไปเถอะ”
“อาจารย์ จะไปที่ใด? ข้ายังอยากรู้ว่าเหตุใดพี่หลิวถึงจะอยู่ที่นี่” เด็กแดงโวยด้วยความไม่พอใจ
“จะดูอะไร ไป” ฟางเจิ้งใช้มือข้างหนึ่งคว้าผมจุกของเด็กแดง
