็กแดงฝึกตามฟางเจิ้งอย่างว่าง่าย ตระหนักการเปลี่ยนแปลงของโลกมนุษย์ มาถึงขั้นนี้ได้เพราะเขาไม่มีฤทธิ์ เริ่มเรียนการใช้มุมมองคนธรรมดามองโลก ตระหนักการทำความดีระหว่างมนุษย์ ไม่ใชใช้มุมมองของราชาปีศาจมองความเป็นตายอย่างเย็นชา!
ขืนคืนฤทธิ์ไป เกิดวันไหนเจ้าเด็กนี่นิสัยปีศาจกำเริบขึ้นมา ทำลายล้างเมืองและหมู่บ้านล่ะก็ บาปกรรมนั้นหนักหนาเกินไป! ฟางเจิ้งเองก็ไม่อาจให้อภัยตัวเองได้!
“อาจารย์ ข้าขอแค่นี้ไม่พอใจรึ?” เด็กแดงมองฟางเจิ้งด้วยความน่ารัก
ฟางเจิ้งพูด “ศิษย์ จะคืนฤทธิ์ให้นายก็ใช่ว่าจะไม่ได้”
“จริงรึ?” เด็กแดงตาเปล่งประกาย
ฟางเจิ้งกล่าว “นายออกบวชกับอาจารย์ ตัดผมทรงเดียวกับอาจารย์ จากนี้ห้ามออกจากวัดเอกดรรชนี อย่างอื่นก็คุยกันง่ายแล้ว”
เด็กแดงมองบนทีหนึ่ง “อาจารย์ ท่านไร้ความจริงใจไปแล้ว”
“เอาล่ะ อย่าพูดมาก อาจารย์ยอมลดตัวมาขอร้องแล้ว นายยังไม่ช่วยอีก? ไม่กระดากใจเลยรึ?” ฟางเจิ้งพูด
เด็กแดงเชิดหน้าขึ้น “อาจารย์ ถ้าอย่างนั้นข้าขอร้องอย่างหนึ่ง จากนี้ให้ข้ายืมมือถือท่านมาเล่นบ้างได้หรือไม่?”
ฟางเจิ้งขบคิด คำขอนี้เหมือนจะไม่ยากเลยตอบตกลง
มีเด็กแดงช่วยแล้ว ภารกิจที่ดูเหมือนยากมากกลายเป็นไม่ยาก แต่ฟางเจิ้งก็ยังควบคุมพละกำลังไว้ ให้ทุกคนคิดว่าทุกคนร่วมแรงกันจนสำเร็จ ทว่าต่อให้เป็นอย่างนั้น ทุกคนก็ยังมองว่าฟางเจิ้งเป็นผู้วิเศษ…
เสี่ยวหูจื่อพูดพึมพำ “เจ๋งกว่าม้าอีก!”
เด็กสาวคนหนึ่งรับคำโดยจิตใต้
