กินข้าวเสร็จ ทุกคนกลับไปนอนกลางวันในห้อง ทว่าฟางเจิ้งกับเด็กแดงนอนไม่หลับ
“อาจารย์ ต้องเอาตัวเองเข้าไปในการทำความดีทุกเรื่องเลยรึ?” เด็กแดงพลิกตัวมามองฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “ทำความดี ไม่ต้องเอาตัวเองเข้าไปเสมอไป ในโลกนี้ ไม่ทำร้ายคน ไม่หลอกลวงคนอื่น ความจริงแล้วคือการทำความดี ทุกคนไม่ทำชั่ว โลกนี้จะสงบสุข ประสกเฮ่อทำถึงขั้นนี้ได้ ถือว่ามีค่ามากจริงๆ”
เด็กแดงเงยหน้ามองฟ้า “อาจารย์ ข้ามองไม่ออกจริงๆ ว่าการทำความดีมีอะไรน่าสนุกกัน ตอนที่ข้ายังไม่เป็นมหาราชา มีอิสรเสรี อยากทำอะไรก็ทำ…”
ฟางเจิ้งพูดเบาๆ “ตอนที่นายเป็นราชาปีศาจ ทุกคนต่างประจบนาย นายจึงรู้สึกอิสรเสรี แต่เมื่อนายลำบาก มีคนออกมาช่วยไหม?”
เด็กแดงนึกถึงเหตุการณ์ตอนแรก เมื่อหมดอำนาจทุกคนก็แทบจะตีตัวออกห่าง ปีศาจน้อยที่ประจบตนในวันวานวิ่งหนีไป ใครยังจำมหาราชาอย่างเขาได้?
ผ่านการนอนกลางวันแล้ว พวกอาสาสมัครเตรียมรถม้าเรียบร้อยก่อนเอ่ยลาไป ก่อนไปเหยาอวี่ซินกอดเด็กแดงพลางพูดกระซิบเป็นกอง เห็นได้ว่าเธอยังทำใจจากเด็กน้อยนิสัยไม่ดีคนนี้ไม่ได้นิดๆ ฟางเจิ้งมองเงาแผ่นหลังทุกคนพลางประนมสองมือสวดมนต์เงียบๆ “อมิตาพุทธ ศิษย์ พวกเราไปกันเถอะ”
“อาจารย์ พวกเราจะไปที่ใด?” เด็กแดงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“เดินไปเรื่อยๆ ประสกเหลย อาตมาขอตัวลา” ฟางเจิ้งพูดกับผู้ใหญ่บ้านเหลย
“หลวงพี่ไม่อยู่อีกสักสองสามวันล่ะครับ?” ผู้ใหญ่บ้านเหลยพูดชักชวนให้อยู
