่ต่อ
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “ถ้ามีวาสนา วันหลังต้องได้พบกันแน่ ขอบคุณประสกเหลยมากที่ให้การต้อนรับ”
สองคนพูดคุยกันเป็นพิธีอีกสองสามประโยคก่อนฟางเจิ้งจะพาเด็กแดงออกจากหมู่บ้านไต้หลี่
“อาจารย์ พวกเราจะไปที่ใดกันแน่?” เด็กแดงถาม
ฟางเจิ้งตอบ “ไปบนภูเขา เย็นวันนี้เราจะพักบนเขา”
“หา? หมายความว่า?” เด็กแดงถาม
ฟางเจิ้งยิ้มแต่ไม่ตอบ ทว่านัยน์ตามีประกายความเข้าใจวูบผ่าน
วันต่อมาขบวนส่งน้ำเดินหน้าไปช้าๆ ครั้งนี้มีรถม้าเพียงคันเดียว ม้าชราก้าวเท้าอย่างยากลำบาก ข้างหลังมีคนตามมาห้าคน นอกจากคนรถม้าแล้ว ที่เหลือกำลังเข็นรถ บนรถกองเต็มไปด้วยน้ำ เฮ่อหมิงอยู่ในขบวนเช่นกัน ผลักไปพลางพูดไปพลาง “ทุกคนออกแรงหน่อย ข้ามเนินนี่ไปก็จะลงเนินแล้ว จะประหยัดแรงได้บ้าง”
“หัวหน้าเฮ่อ คุณคิดจะอยู่ที่หมู่บ้านไต้หลี่จริงๆ เหรอครับ?” ชายร่างกำยำไว้เคราแนวศิลปะถาม
“ครับ หมู่บ้านนี้ต้องการผม” หัวหน้าเฮ่อถอนหายใจ
“คุณนี่นะ ทำใจจากผู้หญิงสวยๆ อย่างคุณหลิวได้จริงๆ เรอะ?” ผู้ชายพูดยิ้มๆ
หัวหน้าเฮ่อมองค้อนเขาทีหนึ่ง “ทำใจจากได้ไม่ได้ เธอก็ไม่สนใจเราอยู่แล้ว อีกอย่างถ้าเธออยู่กับผมจะทำให้เสียเวลาเปล่าๆ สู้ไปหาคนดีๆ แต่งงานด้วย มีความสุขไปตลอดชีวิตดีกว่า”
“ฮ่าๆ…ผมรู้ว่าคุณชอบคุณหลิว แต่พูดไปพูดมาเธอก็สวยจริงๆ นะ ถ้าผมเป็นคุณจะไม่ยอมปล่อยไปอย่างเด็ดขาด ไม่ว่ายังไงก็ต้องจีบให้ได้ ไม่ขี้กลัวเหมือนคุณหรอก”
หัวหน้าเฮ่อส่ายหน้ายิ้มๆ ไม่ได
