ทว่าจะมีสักกี่คนที่รู้ว่าเบื้องหลังโลกรุ่งเรืองมีคนมากขนาดนี้ใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้?
ช่วงที่เดินผ่านครัวเรือนหนึ่ง ฟางเจิ้งได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของคนชรา รวมถึงเสียงปลอบโยนของเฮ่อหมิง ถึงฟางเจิ้งจะไม่เคยเรียนภาษาถิ่น แต่เขาเข้าใจภาษาสัตว์ทุกชนิด แน่นอนว่าภาษาถิ่นรวมอยู่ในนั้นด้วย
“หัวหน้าเฮ่อ พวกคนแก่อย่างเราเดินมาไกลแล้ว…ฮือๆๆ เธอว่าทำไมเขาถึงจากไปแบบนี้? เขาปีนบันไดฟ้ามาทั้งชีวิต แต่สุดท้าย…ฮือๆ…”
เฮ่อหมิงพูดเสียงเบา “ป้าอย่าร้อง อาไปแล้วก็ยังมีพวกเราไม่ใช่เหรอ? พวกเราจะมาอยู่เป็นเพื่อนป้าบ่อยๆ นะ ป้าดูนี่ ผมเอากิ๊บหนีบผมมาให้ป้าด้วยนะ สวยมาก รอหลานสาวป้ากลับมาแล้วป้าค่อยให้เธอนะ”
“ขอบคุณนะ ขอบคุณหัวหน้าเฮ่อ เธอเป็นคนดี แต่จากนี้อย่ามาอีกเลย”
“ทำไมล่ะครับ?”
“ทางนี่มันใช่ที่คนเดินที่ไหน คนดีๆ ควรมีอายุยืนยาว…”
พอได้ฟังคำพูดเหล่านี้ ฟางเจิ้งรู้สึกปวดใจ เด็กแดงเงียบเช่นกัน…
เดินต่อไปฟางเจิ้งได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พอได้ยินเสียงนั้นกับคำพูดดั่งปืนกลแล้ว นั่นต้องเป็นเหยาอวี่ซินแน่นอน ฟางเจิ้งอยากจะเลี่ยงเด็กสาวที่มีความบ้าบอนิดๆ แถมยังทำอะไรไม่ค่อยใช้สมองคนนี้ แต่ต่อมาเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะของคนชรา จึงอยากรู้มากกว่าเด็กคนนี้ทำอะไรกันแน่ ถึงทำให้คนชรามีความสุขแบบนี้
เลยพาเด็กแดงย่องเข้าไปใกล้ นอนหมอบบนสันกำแพงมองไปข้างใน เห็นเหยาอวี่ซินกำลังกระโดดโลดเต้นก่อนวาดมือพลางเล
