ายกับโรงเรียน เด็กที่นี่เข้าเรียนทุกวัน และต้องการน้ำที่สุด
เด็กทั้งหมดยี่สิบคน หนึ่งคนน้ำหนึ่งขวด นี่คือปริมาณของวันนี้
ฟางเจิ้งยืนมองอยู่ข้างๆ เห็นได้ชัดเลยว่าพวกอาสาสมัครชำนาญงานนี้มาก แต่ละคนต่างพาพวกเพื่อนตัวน้อยไปพูดคุยราวกับสหาย เล่นเกม ส่งน้ำให้พวกเขา ไม่ทำให้พวกเขารู้สึกว่านี่คือของบริจาคให้พวกเขาแม้แต่นิด แต่เหมือนของขวัญระหว่างเพื่อนมากกว่า เห็นถึงตรงนี้ฟางเจิ้งอดชมไม่ได้ “นี่ต่างหากคือการทำสาธารณประโยชน์แท้จริง” พูดถึงตรงนี้ ฟางเจิ้งนึกถึงจิ่งเหยียน ตอนแรกเธอก็ทำสาธารณประโยชน์แบบนี้เช่นกัน แต่ไม่กระทำแบบนี้…ไม่เป็นมืออาชีพสักนิด!
แต่คนที่เศร้าที่สุดคือเด็กแดง เขาถูกเหยาอวี่ซินลากไปกลางกลุ่มเพื่อนตัวน้อย เล่นมอญซ่อนผ้ากับเล่นซ่อนหาด้วยกัน เด็กแดงดูอายุยังน้อย แต่ความจริงอายุไม่น้อยแล้ว เล่นเกมแบบนี้ เขาเลยรู้สึกจะเป็นบ้า! ทว่าก็ต้องเล่น เพราะมีไอ้สารเลวหัวโล้นที่ไม่ทำอะไรคอยจับตาดูอยู่! เขาเลยกลายเป็นเพื่อนเล่นที่แข็งทื่อ…
ฟางเจิ้งนั่งมองภาพนี้พลางหัวเราะเบาๆ อยู่ด้านข้าง แต่ไม่นานก็เห็นเพื่อนตัวน้อยบางคนแอบซ่อนน้ำไว้ อย่างเช่นต้าเฉิงจื่อกับหู่จื่อ และยังมีเด็กหญิงน้อยที่ปีนขึ้นเขามาตอนแรกสุด ต่างแอบซ่อนน้ำเข้าไปในห่อผ้าเล็กของตน
“หู่จื่อ ริมฝีปากเธอแห้งแตกหมดแล้ว ทำไมไม่ดื่มน้ำล่ะ?” หลิวเจี่ยผู้รอบคอบถามด้วยความเป็นห่วง
หู่จื่อส่ายหน้า “ผมดื่มแล้วก็ยังเป็นแบบนี้ ปากผมแต
