วกเขาหัวเราะ
แต่คนชราที่นี่อายุเยอะแล้ว หูหนวกหนักมาก เธอจึงต้องพยายามพูดเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ คนชราบางคนตาไม่ค่อยดี เธอเลยพยายามให้รอยยิ้มดูโอเวอร์กว่าเดิม ถึงขนาดเธอไปหาอาจารย์ที่โรงเรียนเฉพาะทางเพื่อเรียนการแสดงสีหน้าอยู่ช่วงหนึ่ง
เธอต้องรักษาวิธีการพูดแบบหมดเปลือกแทบทุกวันเพื่อให้ยังมีหัวข้อพูดคุยกับไม่ให้สถานการณ์เงียบ แค่สามเดือนเธอกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ให้พูดจริงๆ คือคนที่ไม่รู้จักเธอก่อนหน้านี้ยังดี ถ้ารู้จักเธอมาก่อนจะเชื่อมสองคนนี้เข้าด้วยกันได้ยากมาก เมื่อก่อนเธอพูดเบา หัวเราะไม่โชว์ฟัน ขี้อายง่าย…ตอนนี้เหรอ…เป็นผู้หญิงมุทะลุ เป็นยอดหญิงแล้ว” หม่าเฮ่าเหมี่ยวยิ้มแห้งๆ
ระหว่างทางกลับ แววตาที่ฟางเจิ้งกับเด็กแดงมองเหยาอวี่ซินเปลี่ยนไป ถ้าบอกว่าตอนมาพวกเขาเลี่ยงผู้หญิงที่ดูเป็นโรคประสาทนิดๆ พูดไม่หยุด กิริยาท่าทางโอเวอร์ กระทั่งยังยุ่งเรื่องต่างๆ มากมาย กลัวว่าจะหลบไม่ทันถูกเธอล็อกเป้าล่ะก็ เช่นนั้นขากลับ สองคนนี้ไม่มองเธอด้วยแววตาใดๆ อีก อย่างน้อยในใจสองคนนี้ นี่คือเด็กสาวที่ควรค่าแก่การเคารพ เป็นเด็กสาวดีที่มีความกระตือรือร้น
กลับถึงหมู่บ้านไต้หลี่ สถานีสุดท้ายของอาสาสมัครคือโรงเรียนอนุบาลความหวังไต้หลี่ของหมู่บ้านไต้หลี่ ใครเป็นคนบริจาคสร้างโรงเรียนอนุบาลนี่ไม่มีใครรู้ รู้เพียงว่าเป็นคนดีใจสร้าง โรงเรียนไม่ใหญ่ มีเพียงสองห้องเรียน และยังมีครูหนึ่งคน
พวกอาสาสมัครส่งน้ำชุดสุดท้
