่องความปลอดภัยไว้” ผู้ใหญ่บ้านเหลยพูด
“บันไดฟ้า?” ฟางเจิ้งงุนงง นั่นคืออะไร?
พอมาถึงที่ ในที่สุดฟางเจิ้งก็รู้ว่าบันไดฟ้าที่ว่าคืออะไร บนผนังหน้าผาสูงชันมีท่อนไม้ตอกติดกับผนังไว้ ยาวไปถึงใต้หน้าผาราวกับบันได บนล่างภูเขานอกจากบันไดฟ้าที่รวมจากท่อนไม้แล้ว ไม่มีมาตรการป้องกันใดๆ เลย ไปๆ กลับๆ ฟางเจิ้งพลันพบว่าเส้นทางภูเขาของภูเขาเอกดรรชนีก่อนหน้านี้ยอดเยี่ยมแล้วจริงๆ!
“อาจารย์…เหตุใดคนข้างในถึงไม่ย้ายออกมา?” เด็กแดงก้มหน้ามองข้างล่างพลางถาม
ฟางเจิ้งเองก็อยากรู้นิดๆ เหมือนกัน เส้นทางภูเขาแบบนี้ สภาพแวดล้อมแบบนี้ ย้ายออกไปจะไม่ดีกว่าหรือ?
เหยาอวี่ซินอยู่ใกล้ๆ พอดี จึงพูดราวกับปืนกล “ไม่ใช่ไม่อยากย้ายออกมา แต่ย้ายไปแล้วจะใช้ชีวิตยังไง? พวกเขาที่นี่มีที่ดิน ถึงชีวิตจะลำบากแต่ก็ยังอยู่ได้ ถ้าย้ายออกไปแล้ว พวกเขาไม่เข้าใจงานฝีมืออื่นๆ เลย กระทั่งบางคนยังไม่รู้หนังสือด้วยซ้ำ พูดภาษาถิ่นกันอีก พูดภาษากลางไม่ดี…อีกอย่างอายุเยอะแล้ว ออกไปหางานทำไม่ได้ สรุปคือลำบากมาก…”
ขณะพูดอยู่นี้ ทุกคนข้างๆ เริ่มแบกน้ำ เหยาอวี่ซินที่ดูผอมอ่อนแอยังแบกน้ำลังหนึ่ง ฟางเจิ้งเอ่ย “สีกา ส่งน้ำพวกโยมมาให้อาตมาเถอะ” เพราะมีปัญหาเรื่องแรงคน น้ำที่พวกเขาเอามาปกติแล้วจะหนึ่งคนหนึ่งลัง มากไม่ได้ น้อยไปก็ไม่ได้
เหยาอวี่ซินหันกลับมาพูด “พี่หลิวอายุมากกว่าฉัน ท่านช่วยเธอเถอะ” พูดจบก็ตะโกนเรียกผู้หญิงที่ไม่ว่าจะพูดอะไรก็จะยิ้
