มอย่างสุภาพมาก
ผู้หญิงกลับส่ายหน้า “ฉันยังไหว ไม่ต้องหรอก”
“อมิตาพุทธ สีกาสองท่าน อาตมาถือให้หมดเอง ไม่หนักเท่าไรหรอก” ฟางเจิ้งพูด
“ถือให้หมด? หลวงพี่ นี่มันหนักมากนะ เส้นทางขึ้นลงเขาไกลมาก ภาระหนักมากนะครับ” เฮ่อหมิงเตือน
ฟางเจิ้งยิ้มเล็กน้อยก่อนเดินมาข้างๆ แล้วผลักหินใหญ่สูงครึ่งคนก้อนหนึ่ง
หลายคนตาค้าง สุดท้ายน้ำทั้งหมดของผู้หญิงสองคนก็มาอยู่ในมือฟางเจิ้ง ฟางเจิ้งแบกขึ้นหลังแล้วรู้สึกหนักเล็กน้อย แต่ก็ถือว่าสบายๆ
ขณะจะลงไปพลันได้ยินว่ามีคนตะโกนมาจากข้างล่าง “น้องพี่ ช้าๆ หน่อย”
“พี่ชายทึ่ม หนูเร็วกว่าพี่อีก”
พวกฟางเจิ้งอึ้งงัน มีศีรษะเล็กโผล่ออกมาจากใต้หน้าผา เป็นเด็กน้อยผูกผมเปียแกะ เนื้อตัวมอมแมม ดวงตาเล็กสว่างไสวมาก ทว่าพอเห็นทุกคนแล้วกลายเป็นท่าทีหวาดกลัวนิดๆ แต่เมื่อเห็นเฮ่อหมิงกับพวกเหยาอวี่ซินแล้วพลันหัวเราะ พูดด้วยความตื่นเต้น “พี่ อาเฮ่อ พี่เหยามาแล้ว! พวกเรามีน้ำหวานกินอีกแล้ว!”
“อะไรนะ? พวกอาเฮ่อมาแล้ว? เธอรีบขึ้นไปหน่อย พี่จะขึ้นไปดูด้วยเหมือนกัน” เสียงเด็กชายดังแว่วมาจากข้างล่าง
เด็กหญิงปีนขึ้นมาทันที พวกเหยาอวี่ซินกับเฮ่อหมิงรีบเข้าไปดูแล ดึงขึ้นมา ฟางเจิ้งถึงพบว่าคนที่ขึ้นมาจากใต้ภูเขาไม่ใช่เพียงเด็กสองคนนี้ แต่ยังมีเด็กอีกสามคนรวมห้าคน เป็นเด็กชายสี่ เด็กหญิงหนึ่ง เด็กเหล่านี้ค่อนข้างซูบผอม แต่มีความร่าเริงมาก อีกทั้งดูเหมือนสนิทสนมกับพวกเฮ่อหมิงและเหยาอวี่ซินมาก
