กมาต้อนรับไม่ได้ แถมไม่มีความคึกคักเหมือนหมู่บ้านไต้หลี่ ทว่าเหล่าอาสาสมัครก็ยังส่งน้ำให้ทุกครัวเรือนและถือโอกาสพูดคุยกับเหล่าคนชรา เป็นการคุยแก้เหงา
ฟางเจิ้งพาเด็กแดงเดินตามไป เดินไปพลางมองไปพลาง ฟางเจิ้งไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความตื่นตกใจ ถึงเขาจะอยู่บนเขาเอกดรรชนีอย่างยากจน แต่ภูเขาเอกดรรชนีตอนนี้เรียกว่ายากจนไม่ได้แล้ว เพราะมีไผ่หนาวกิน มีน้ำบริสุทธิ์ดื่ม แถมยังมีข้าวผลึก มีญาติโยมมาหา ทิวทัศน์ก็ถือว่าไม่เลว ไม่ถือว่าเป็นแดนเซียนแต่ก็เป็นแดนในอุดมคติ อยู่ที่นั่น เขาเข้าอินเทอร์เน็ตได้ ได้เห็นโลกข้างนอกทุกวัน รวมถึงเห็นความเจริญรุ่งเรืองของเมืองใหญ่ข้างนอก
……………………
