ียนเป็นยังไงบ้าง? พรุ่งนี้ต่อไหม?”
“อาจารย์ ข้าผิดไปแล้ว ขอร้องล่ะอย่าส่งข้าให้ปีศาจหญิงตนนั้นอีก น่ากลัวเกินไปแล้ว…ปากนั่น น่ากลัวกว่าท่านสวดมนต์อีก!” เด็กแดงพูดบ่นด้วยความคับอกคับใจพลางสะอื้นไห้
ฟางเจิ้งกลับยิ้ม ตบหัวเด็กแดง “ถ้าอย่างนั้นต้องดูที่พฤติกรรมนาย บอกอาจารย์มาว่าวันนี้เรียนอะไรมาบ้าง อืม พูดถึงหมู่บ้านนี้ด้วย”
เด็กแดงตะลึงงัน ก่อนเข้าใจความหมายของฟางเจิ้ง เขาปีนเข้าไปในผ้านวม ขบคิดอยู่ชั่วครู่แล้วเล่าสิ่งที่ได้ยินมาในวันนี้ให้ฟางเจิ้งฟัง
หมู่บ้านไต้หลี่ไม่ใช่หมู่บ้านคร่ำครึอย่างที่ฟางเจิ้งจินตนาการ แต่เป็นหมู่บ้านในเขตภูเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ ตามหลักแล้วที่นี่น่าจะมีฝนตกเต็มอิ่มถึงจะถูก ทว่าไม่รู้ว่าเพราะอะไร หลายปีมานี้กลับแห้งแล้งมากขึ้นเรื่อยๆ น้ำฝนน้อยลง โดยเฉพาะตรงจุดที่หมู่บ้านไต้หลี่อยู่…
ขณะเดียวกันฟางเจิ้งเข้าใจหมู่บ้านนี้ไปอีกขั้น หมู่บ้านนี้ห่างไกลจากคำว่ายากจนในจินตนาการเขา คนที่ไปได้ก็ไป คนสูงวัยที่เหลือกับเด็กๆ ไม่มีแรงออกไป แต่สิ่งที่ฟางเจิ้งตกใจกว่านั้นคือหมู่บ้านไต้หลี่ยังดี ข้างหลังยังมีหมู่บ้านที่แย่กว่านี้! ดีเลวยังไงหมู่บ้านไต้หลี่ก็ยังมีโรงเรียนประถมความหวัง แต่ถ้าเด็กๆ หมู่บ้านข้างหลังอยากเรียนหนังสือ? ก็ได้แต่ข้ามน้ำข้ามภูเขา เดินบนเส้นทางภูเขาสองชั่วโมงมาที่นี่! ทว่าพวกเฮ่อหมิงไม่ได้ส่งน้ำให้แค่หมู่บ้านไต้หลี่ พรุ่งนี้พวกเขาจะรีบไปหมู่บ้านนั้นแล
