้วกลับเมือง วันมะรืนถึงไปทำงาน
พูดถึงตรงนี้เด็กแดงเอาหัวหนุนแขน มองเพดานพลางถามยบบ “อาจารย์ คนพวกนี้มีเป้าหมายอะไรกันแน่? ที่ที่ข้าอยู่ ไม่มีใครทำเรื่องเสียแรงเปล่าแบบนี้หรอก แม่ข้าเคยบอกว่าปลาใหญ่กินปลาเล็กต่างหากคือกฎของโลก เราแข็งแกร่งจะแย่งชิงทุกอย่างได้! แต่เหตุใดเราต้องแบ่งของที่แย่งชิงมาได้ให้กับผู้อ่อนแอเหล่านี้? ข้าไม่เข้าใจ…”
ฟางเจิ้งเอาหัวหนุนแขนเช่นเดียวกัน มองฝ้าเพดาน เอ่ยจากใจจริง “พวกเรามาหมู่บ้านไต้หลี่นานขนาดนี้แล้ว นายเห็นการเปลี่ยนแปลงก่อนหลังรึเปล่า?”
เด็กแดงตอบ “ตอนพวกเรามาเต็มไปด้วยกลิ่นอายมรณะหนักอึ้ง หลังจากพวกเขามา ทั้งหมู่บ้านดูคึกคัก เหมือนกับ…เหมือนกับ…คนชราไม้ใกล้ฝั่งรอความตายพลันเห็นความหวัง จากชราหวนคืนสู่เด็ก”
“ใช่ ชาวบ้านที่นี่มีความสุข อาสาสมัครพวกนั้นก็มีความสุข นายล่ะ?” ฟางเจิ้งถามจบแล้วก็ต้องเสียใจภายหลัง
“ไม่มีความสุข แมลงวันเยอะเกินไป…” เด็กแดงเอ่ยเศร้าๆ
ฟางเจิ้งหัวเราะเบาๆ ขยี้หัวเด็กแดง “เย็นวันนี้อาตมามีความสุขมาก”
“เพราะเหตุใด เพราะพวกเขามีความสุขรึ?” เด็กแดงถามกลับ
ฟางเจิ้งว่า “เพราะเย็นวันนี้ไม่ต้องดูเด็กดื้อ”
เด็กแดง “…”
ฟางเจิ้งพูดต่อ “ช่วยคนอื่น เดิมทีเป็นเรื่องที่มีความสุขและมีความหมายอยู่แล้ว นายมีอภินิหารมากมาย อยากจะฆ่าคนก็แค่โบกมือ ทว่าคนมีชีวิตอยู่มักต้องมีการแสวงหาอะไรบ้างไม่ใช่เหรอ? ทำอะไรก็ง่ายไปหมดแบบนั้น นายไม่เบื่อรึไง?”
เ
