ด็กแดงเกาหัว “ไม่รู้ ไม่เคยคิด แต่ช่วยคนอื่นจะมีความสุขจริงๆ รึ?”
ฟางเจิ้งถามกลับ “นายคิดว่าไงล่ะ? เอาล่ะ นอนเถอะ พรุ่งนี้เราจะตามพวกเฮ่อหมิงไปดูหมู่บ้านต่อไป” พูดจบฟางเจิ้งก็พลิกตัวนอนหลับไป
เด็กแดงตรึกตรองถึงคำพูดของฟางเจิ้ง ความสุขหรือ? เขานึกถึงหวงเหริน อย่างน้อยตอนที่หวงเหรินตื่นขึ้นมา เขาก็ยังรู้สึกว่าสำเร็จ…เมื่อก่อนไม่เคยมีความรู้สึกนั้น…มันสบายมาก คิดถึงตรงนี้เด็กแดงยิ้มโดยไม่รู้ตัว
วันที่สอง ไก่ตัวผู้ขันสุดชีวิต ฟ้ายังไม่สางทั้งหมดก็ได้ยินเสียงคนคุยกันข้างนอก ราวกับว่าทุกคนเริ่มยุ่งกันแล้ว
ดีที่ฟางเจิ้งกับเด็กแดงไม่ใช่หนอนขี้เกียจตื่นสาย พวกเขาตื่นขึ้นตาม ออกไปดูสถานการณ์
พวกเฮ่อหมิงเตรียมน้ำบนรถม้าเรียบร้อย เตรียมจะส่งไปสถานีต่อไป พอได้ยินว่าฟางเจิ้งจะช่วย พวกเฮ่อหมิงย่อมดีใจมาก ส่งน้ำไม่ใช่งานสบายๆ แม้จะมีม้าลากรถ ทว่าเส้นทางภูเขาเดินยาก ปกติต้องมีคนช่วยเข็นถึงจะไปได้ บางเส้นทางต้องการคนประคอง มีคนเพิ่มมาเท่ากับมีแรงเพิ่มมาหนึ่งส่วน
ผู้ใหญ่บ้านตามไปด้วยเช่นกัน เขาก็ถือว่าเป็นแรงงานวัยหนุ่มแน่นที่มีไม่กี่คนในหมู่บ้านเหมือนกัน
กลุ่มคนออกเดินทางอีกครั้งในช่วงที่ฟ้ายังไม่สว่าง อากาศเย็นสบาย
ฟางเจิ้งได้เห็นถึงความเลวร้ายของสภาพแวดล้อมที่นี่อีกครั้ง เส้นทางภูเขาสูงชัน ม้าชราลากขึ้นไปค่อนข้างกินแรง แต่ว่ามีเด็กแดงกับฟางเจิ้งลงมือด้วยกัน ความยากแค่นี้จึงไม่ถือว่ายากอะไร
“นี่หลว
