เด็กแดงกล่าวเสียงต่ำ “ข้าว่าแล้วต้องเป็นอย่างนี้! น้ำมีเยอะ แต่ยังให้พวกเราดื่มน้ำห่วยๆ นั่น หึ ไม่ใช่คนดีจริงๆ”
“ศิษย์ เขาไม่ได้รู้จักกับนาย แต่ก็ยังให้ดื่มน้ำ นั่นคือบุญคุณ ไม่ให้นายดื่มน้ำก็เป็นหลักการทั่วไปของคน นายจะบ่นเขาแบบนั้นได้ยังไง?” ฟางเจิ้งต่อว่าเสียงเบา
เด็กแดงเบะปาก เขาไม่คิดอย่างนั้นจึงพูดขึ้นว่า “ไม่ได้ ข้าหิวน้ำจะตายอยู่แล้ว เขาไม่ให้ ข้าก็จะไปหาเอง” พูดจบก็หมุนตัววิ่งไปที่ห้องบ่อน้ำ
ฟางเจิ้งกำลังแอบฟังอยู่ข้างนอกบ้านคนอื่น จึงไม่ดีถ้าจะส่งเสียงดัง เลยได้แต่ตามไป หมายจะขวางเด็กแดง
เด็กแดงวิ่งเร็วมาก พรวดเดียวก็มุดเข้าไปในห้องบ่อน้ำ
ห้องบ่อน้ำเป็นห้องเดี่ยว ผนังหนายิ่งกว่า เห็นได้ชัดว่าเพื่อกันอุณหภูมิจากดวงตะวันเข้าไประเหยน้ำโดยเฉพาะ
ฟางเจิ้งผลักประตูเข้าไปก็เห็นเด็กแดงยืนตะลึงงันอยู่ มองตามสายตาเด็กแดงไป เห็นเพียงว่าในห้องบ่อน้ำมีความลี้ลับ ตรงกลางว่างเปล่า รอบๆ เป็นหลังคาบ้านเอียง ตรงกลางมีบ่อกักน้ำ ในบ่อกักน้ำมีฝาใหญ่ครอบอยู่ ตอนนี้ฝาถูกเปิดออกแล้ว เผยน้ำข้างล่าง…พูดให้ถูกคือเป็นบ่อซีเมนต์ที่ชื้นเล็กน้อย!
เด็กแดงหมุนตัวกลับมามองฟางเจิ้งด้วยความฉงนเล็กน้อย “อาจารย์ พวกเขาเอาน้ำไปซ่อนไว้ที่ไหน?”
ฟางเจิ้งถอนหายใจ “อยู่ที่นี่หมดแล้ว…”
เห็นที่นี่ฟางเจิ้งก็เข้าใจรากฐานแล้ว หมู่บ้านนี้ไม่ได้ขาดน้ำธรรมดา แต่ขาดน้ำมาก! หลักๆ พวกเขาหาน้ำมาจากฝนตกบนฟ้า แต่ที่บ้าแบบนี้กว่า
