จะฝนตกครั้งหน้าต้องอีกนานเท่าไร? เห็นได้ว่านี่เป็นปัญหา ห้องนี่ก็ใช้เพื่อประหยัดน้ำและเก็บน้ำ
ด้านข้างวางถุงใบหนึ่ง นั่นคือแป้งใช้ฆ่าเชื้อ ก่อนหน้านี้น้ำดื่มมีรสชาติแปลก อาจจะเป็นรสชาติของแป้งนี่
เด็กแดงเบะปาก ไม่ส่งเสียงใด อีกฝ่ายไม่มีน้ำแต่ก็ยังเอาน้ำมาให้เขาชามใหญ่ เขากลับบ้วนทิ้ง แถมยังบ่นต่างๆ นาๆ ตอนนี้…
ฟางเจิ้งตบหัวเด็กแดงก่อนเดินออกจากห้องน้ำ กลับไปในห้องของตัวเอง
ไม่นานผู้ใหญ่บ้านเหลยวิ่งมาเรียกสองคนไปกินข้าว ทำอาหารเป็นถั่วและหัวผักกาด ในกับข้าวก็มีรสชาติของแป้งฆ่าเชื้ออย่างชัดเจน รสชาติแย่มาก ข้าวก็ห่างชั้นกับข้าวผลึกวัดเอกดรรชนีมาก…ทว่าฟางเจิ้งก็ยังกินข้าวสองชามใหญ่
กลับไปในห้อง เด็กแดงมองหมิ่นฟางเจิ้ง “เขาไม่มีน้ำแล้ว ท่านยังมีใจกินเยอะขนาดนั้นอีกหรือ?”
ฟางเจิ้งยิ้ม “เขาต้อนรับอย่างเป็นมิตร ถ้ากินคำเดียวแล้วไม่กินอีก นั่นเป็นการบอกว่าเขาทำไม่อร่อยรึเปล่า? นั่นต่างหากที่เรียกว่าเสียมารยาท”
เด็กแดงหันหน้าหนี “ไม่ว่าอย่างไรท่านก็มักมีเหตุผลเสมอ”
สองคนกำลังคุยกันพลันได้ยินเสียงวุ่นวายมาจากข้างนอก คนจำนวนมากกำลังหัวเราะราวกับปีใหม่ ผู้ใหญ่บ้านเหลยวิ่งออกไป ใบหน้าแขวนด้วยรอยยิ้ม
ฟางเจิ้งกับเด็กแดงมองตากันแวบหนึ่งแล้วตามออกไปทันที
เห็นมีรถม้าสองคันจอดปากทางเข้าหมู่บ้าน บนรถม้าบรรทุกกล่องใหญ่จำนวนมาก ด้านบนคลุมด้วยผ้าหนา รถม้าในนั้นเปิดผ้าออกแล้ว เห็นว่าด้านบนเป็นน้ำแร่
ชายหญ
