ิงที่แต่งกายดูดีอย่างชัดเจนกลุ่มหนึ่งยืนพูดยิ้มๆ กับพวกชาวบ้านตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ผู้หญิงสวมกางเกงยีน คลุมผ้าโปร่งบางบนหัวคนหนึ่งยังกอดหู่จื่อถ่ายเซลฟี่ หู่จื่อทำหน้าตื่นเต้น แต่ก็ยิ้มเบิกบานใจมาก ดูก็รู้ว่ามือถือเป็นของใหม่สำหรับเขา และก็ชอบถ่ายรูปด้วย
ชายร่างกายกำยำใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อ ผู้ใหญ่บ้านเหลยตรงเข้ามา สองคนพลันกอดกัน ก่อนหัวเราะเสียงดังพูดอะไรบางอย่าง
ฟางเจิ้งกับเด็กแดงเข้าไปใกล้ เห็นต้าเฉิงจื่อจึงถามว่าเกิดอะไรขึ้นทันที
ต้าเฉิงจื่อพูดยิ้มๆ “พวกคุณอากับพี่สาวมาส่งน้ำให้พวกเรา เหอะๆ…ได้ดื่มน้ำสะอาดอีกแล้ว ฮ่าๆ…”
ฟางเจิ้งตะลึงงัน ไม่นึกเลยว่าที่พวกชาวบ้านดีใจราวกับฉลองปีใหม่เป็นเพียงเพราะได้ดื่มน้ำสะอาด! พอนึกถึงชีวิตของตน เทียบกับพวกเขาแล้วถือว่าเป็นแดนสุขาวดีเขาคุนหลุน เขายังต้องบ่นอะไรอีก?
ฟางเจิ้งถามต่ออีกหลายประโยคถึงรู้ว่าหมู่บ้านไต้หลี่ขาดแคลนน้ำอย่างหนักในช่วงหลายปีมานี้ อีกทั้งยิ่งขาดแคลนขึ้นเรื่อยๆ เพราะขาดน้ำ พวกวัยรุ่นจึงออกไปรับจ้างเพื่อมีชีวิตรอดข้างนอก ทิ้งคนชราและเด็กเฝ้าบ้านกลุ่มหนึ่งให้ใช้ชีวิตยากลำบากที่นี่ คนชราเหล่านี้ไม่มีแรงย้ายออกไป และก็ไม่มีความสามารถจะออกไปอยู่รอด ประกอบกับความผูกพันที่มั่นคง การจะให้พวกเขาจากบ้านเกิดไปแทบจะเป็นไปไม่ได้
ไม่มีน้ำ ผู้คนก็ใช้ชีวิตยากลำบากมาก หวังว่าพระเจ้าจะให้ฝนตก เมื่อก่อนยังพอไหว แต่สองปีมานี้ฝนตกน้อยลงขึ้นทุก
