เห็นฟางเจิ้งจะออกมา เด็กแดงจึงไล่ตามไปทันที ร้องขึ้นว่า “อาจารย์ ท่านไม่ให้ข้าออกไปก็ได้ แต่ท่านพาข้าออกไปเดินเล่นหน่อยได้หรือไม่? ไม่แน่อารมณ์ดีแล้วอาจจะคิดออก”
ฟางเจิ้งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงอย่างไรก็ว่าง อยู่บนเขาไปคงคิดไม่ออกจริงๆ ถ้าอย่างนั้นก็ออกไปเดินเล่นแล้วกัน
เปิดประตูไร้ลักษณ์อีกครั้ง
วินาทีนั้น ฟางเจิ้งรู้สึกว่ามีคลื่นความร้อนโถมเข้ามา ในคลื่นความร้อนมีความระอุ ไม่มีไอน้ำแม้แต่นิด! ขณะเดียวกันเขาได้ยินเสียงร้องของม้า และยังมีคนตะโกน เหมือนได้ยินเสียงเด็กร้องในความวุ่นวาย “หิวน้ำ…”
ฟางเจิ้งพิจารณามอง ได้ฟังข้อมูลที่มีทุกอย่างแล้ว เพื่อไม่ให้ถึงเวลาแล้วหาเป้าหมายภารกิจไม่เจอ ไปกลับเขาเอกดรรชนีได้ นั่นเป็นเรื่องน่ายินดี
ความมืดตรงหน้าหายไป ฟางเจิ้งพบว่าเขาปรากฏอยู่กลางเขารกร้าง นี่คือภูเขาร้างจริงๆ แม้แต่บนเขายังไม่เห็นต้นไม้สูงใหญ่ อย่างมากสุดมีพุ่มไม้เตี้ยจำนวนหนึ่ง ส่วนใหญ่เป็นหินทรายโล้นๆ สีเหลืองดิน สายลมพัดมาพร้อมกับฝุ่นและดินทรายต็มฟ้า
ท้องฟ้าร้อนระอุ อบแผ่นดิน ทั้งโลกเหมือนกับเตาอบ นอกจากความร้อนแล้วก็มีแต่ร้อน! จุดที่ฟางเจิ้งอยู่ตอนนี้คือบนถนนดินของที่ราบที่โอบด้วยภูเขา ถนนภูเขาแย่มาก สองข้างทางไม่มีรั้วกั้นไม่ว่า เพราะทรายเยอะ ถ้าไม่ระวังจะลื่นลงไปได้
ฟางเจิ้งมองลงไปข้างล่าง ข้างล่างเป็นเหวลึกไร้ที่สิ้นสุด ถ้าตกลงไปไม่มีจีวรขาวจันทร์ปกป้องก็อาจจะตายก็ได้
ตอนนี้เองสา
