ยลมพัดมา ฟางเจิ้งหรี่ตาลงโดยจิตใต้สำนึกเพื่อไม่ให้ทรายเข้าตา ทว่าเด็กแดงข้างๆ ที่จะพูดบางอย่างไม่พอใจแล้ว
ถุยๆๆ!
เด็กแดงอ้าปาก ทรายเข้าไปในปากเขาจึงถุยดินลงพื้นมั่วไปหมดพร้อมกับบ่นว่า “นี่มันที่บ้าที่ใดกัน? ภูเขาเปลวเพลิงรึ?”
ฟางเจิ้งตอบ “อาจจะ แต่ตอนนี้ไม่มีพัดใบตองของแม่นายแล้ว”
เด็กแดงเบะปาก “อาจารย์ ที่นี่ไม่สนุกเลย เรากลับกันเถอะ”
“อยากจะกลับไม่ง่ายขนาดนั้น เข้าประตูไร้ลักษณ์แล้วก็สำรวจดูรอบๆ ก่อนเถอะ” ฟางเจิ้งไม่พอใจกับสภาพแวดล้อมตอนนี้มาก ออกมาเดินเล่นหนีความร้อน แต่ดันมาเจอที่ที่ร้อนกว่า นี่เรียกว่าออกจากโพรงหมาป่าเข้าปากเสือชัดๆ! ดีที่สวมจีวรขาวจันทร์ หนาวอบอุ่นร้อนเย็นสบาย จึงไม่ถือว่าทุกข์ตรมอะไร ทว่าทัศนียภาพตอนนี้ มองไปแวบเดียว ในใจจะเกิดเพียงความคิดหนึ่ง…หิวน้ำ!
ใจกระหายน้ำ ร่างกายก็กระหาย ทว่าความรู้สึกที่ไม่มีน้ำกินทำให้ฟางเจิ้งรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว
เด็กแดงเบะปากพูด “อาจารย์ ถ้าไม่อย่างนั้นคืนพลังให้ข้าเถอะ แล้วข้าจะพาท่านบินกลับไปเองก็ได้ไม่ใช่หรือ?”
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็สนใจเล็กน้อยจริงๆ…
“เตือนนายไว้ก่อนนะ ถ้าภารกิจนี้ไม่สำเร็จ นายกลับวัดเอกดรรชนีได้ แต่จากนี้จะใช้ประตูไร้ลักษณ์ไม่ได้อีก ถ้าใช้มันจะส่งนายกลับไป ถ้าเป้าหมายภารกิจนั้นหายไป ความสามารถทั้งหมดของประตูไร้ลักษณ์จะหายไปด้วย กลายเป็นประตูธรรมดา” ระบบเตือนทันที
น้ำเย็นชามหนึ่งราดลงมา ความคิดที่จะกลับบ้า
