นหายไปในฉับพลัน ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าสั่งสอน “จิ้งซิน สิ่งสำคัญที่สุดของการเป็นคนคือมีเริ่มมีจบ ในเมื่อมาแล้ว จะกลับไปแบบนี้ได้ยังไง? ไปเถอะ เดินหน้าไป ทำเรื่องที่สมควรแล้วค่อยกลับก็ยังไม่สาย”
เด็กแดงมองบน เขาสาบานว่าเห็นไอ้สารเลวหัวโล้นนี่สนใจ แต่พลันเปลี่ยนเป็นสั่งสอนเขา…เด็กแดงอยากจะตบฟางเจิ้งสักทีจริงๆ น่าเสียดายสู้ไม่ได้ ได้แต่เดินตามไปอย่างว่าง่าย
คำว่าเส้นทางภูเขาสิบแปดโค้งคร่าวๆ แล้วคือที่นี่แหละ สองคนเดินหน้าและหลัง เลี้ยวลดคดเคี้ยวอยู่หนึ่งชั่วโมงกว่าในที่สุดก็มาอยู่หลังภูเขา มองทอดไกลเห็นหมู่บ้านไกลๆ ควันไฟหุงอาหารลอยโชย…
พริบตานั้นฟางเจิ้งกับเด็กแดงรู้สึกท้องร้องจ๊อกๆ ลำคอแห้งผาก!
เด็กแดงพูด “อาจารย์ หิวน้ำมาก ท่านคืนอภินิหารให้ข้า ข้าจะเสกน้ำออกมาดื่มหน่อย แล้วพาท่านบินไปก็ได้…”
ฟางเจิ้งสนใจเล็กน้อยจริงๆ แต่ขบคิดดูแล้วก็ส่ายหน้า “ไม่เข้าสู่โลกมนุษย์ จะรู้จักความลำบากของโลกมนุษย์ได้ยังไง? นายกับอาจารย์ฝึกฝนจะมุ่งแต่เสพสุขได้ยังไง? ไปเถอะ ลงเขากัน ถึงหมู่บ้านน่าจะมีน้ำกิน”
เด็กแดงมองบน เขาไม่เข้าใจว่าไอ้สารเลวหัวโล้นนี่ดูยังไงก็ลดความลำบากได้ ทำไมจะต้องใช้ชีวิตลำบาก นี่เรียกหาเรื่องใส่ตัวเองรึเปล่า? เขาตามอยู่ข้างหลังฟางเจิ้ง พยายามหดตัวเข้าไปในเงาฟางเจิ้ง แสวงหาความเย็นน้อยนิด…ถึงสำหรับเขาแล้วความเย็นนี่ไม่มีประโยชน์อะไร ตนเป็นราชาปีศาจ ความร้อนแค่นี้ผ่านไปได้สบายๆ อยู่แล้
