ว เพียงแต่ว่าความทุกข์ในใจต่างหากคือความทุกข์แท้จริง! คือความทรมานแท้จริง!
เด็กสองคนนั่งยองอยู่บนกองดินตรงปากหมู่บ้าน เลียริมฝีปากแห้งตลอดเวลา สายตามองทอดไกล
“พี่ต้าเฉิง ทีมส่งน้ำจะมาเมื่อไร?” เด็กอีกคนเล่นดินเหนียวในมือ ไม่รังเกียจความสกปรกของดินเลย
เด็กชายที่ตัวสูงหน่อยหรี่ตาลง พยายามเลี่ยงแสงตะวันแยงตา เขย่งเท้ามองทอดไกล แต่กลับเห็นเพียงภูเขาใหญ่ไม่มีสิ้นสุด ที่เหลือไม่เห็นอะไรเลย จึงส่ายหน้า “ไม่รู้ ตามหลักควรจะมาแล้วนี่”
“วันนี้ไม่มารึเปล่า” เด็กชายน้อยพูด
“ไม่หรอก…พวกเขามากันทุกวันนี่” เด็กชายตัวใหญ่พูดไม่มั่นใจเล็กน้อย
“พี่ต้าเฉิง พี่ว่าพี่ชายกับพี่สาวพวกนั้นจะเอาลูกอมมาให้พวกเราไหม? ครั้งก่อนพี่สาวให้แท่งลูกอมผมด้วย หวานมาก กินลูกอมหมดแล้วยังมีไม้เล็กๆ นั่น ตอนนี้ผมยังเก็บไว้อยู่เลย และยังมีกระดาษห่อข้างบน มันสวยมาก” เด็กชายน้อยพูดราวกับเป็นขุมทรัพย์
“ดูนายภูมิใจเนอะ พี่ก็มี มีหลายอันด้วย หืม? มีคนมาแล้ว!” เด็กชายตัวใหญ่กำลังพูดอยู่พลันร้องขึ้น
เด็กชายน้อยขึ้นลุกในฉับพลัน เขย่งเท้ามองไกลๆ ตาม เห็นมีคนสองคนเดินออกมาจากหลังภูเขาดิน คนหนึ่งสวมชุดคลุมขาว หัวโล้นมันวาว อีกคนสวมตู้โตวสีแดง เปลือยก้น มองจากรูปร่างและลักษณะแล้ว อายุพอๆ กับเด็กชายน้อยบนกองดิน
“ไม่ใช่ทีมส่งน้ำ” เด็กชายน้อยพูดอย่างผิดหวังนิดๆ
“สองคนนี้แปลกมาก ผู้ชายนั่นสวมเครื่องแบบโบราณเหมือนที่อาจารย์บอกเลย เด็กนั่น
