หารแล้ว”
หวงเหรินได้ยินประโยคนี้ ดวงตาพลันเปล่งประกาย ลูกตาที่หย่อนยานรวมกลับมาอีกครั้ง เขาเหมือนได้ยินเสียงสัญญาณรวมพลรางๆ ราวกับได้ยินเสียงฝึกซ้อมที่ไม่ได้ยินมานาน หนึ่งสองหนึ่ง! หนึ่งสองหนึ่ง!
หวงเหรินเพ่งมอง ตรงหน้ามีคนหนึ่งเพิ่มมา ร่างกายเหยียดตรง สูงใหญ่ดั่งขุนเขา ดูหัวโบราณเล็กน้อย แต่แววตากลับอบอุ่น เขาคือเฉินต้าซาน!
“พี่ต้าซาน…” หวงเหรินสติเลอะเลือนมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่ออกเสียงคำสองคำออกมาได้อย่างถูกต้อง
แน่นอนว่าตรงหน้าไม่ใช่เฉินต้าซาน แต่เป็นฟางเจิ้ง ฟางเจิ้งใช้ความฝันยามต้มข้าวฟ่างให้ชายชราเห็นเฉินต้าซานอีกครั้ง นี่เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เฉินต้าซานไม่มีญาติพี่น้อง เขาจะตามหาญาติพี่น้องเจอได้อย่างไร? จากนิสัยของหวงเหริน เกรงว่าคงต้องหาจนตาย…สุดท้ายก็ต้องจากโลกไปพร้อมกับความเสียดาย
ฟางเจิ้งกล่าว “หวงเหริน แกหาบ้านเกิดฉันไม่เจอจริงๆ เหรอ?”
หวงเหรินได้ยินเช่นนั้นพลันร้องไห้โฮ เอ่ยอย่างยากลำบากว่า “ผมขอโทษ…ผมหาไม่เจอ…ฮือๆๆ…”
น้ำตานองหน้าชายชรา พลันกลายเป็นคนเจ้าน้ำตา!
ทว่าหวงซิ่งหวา หวงเจิ้นหวาไม่เห็นภาพนี้ พวกเขาก็ถูกฟางเจิ้งพาเข้าฝันเช่นกัน เห็นเพียงฟางเจิ้งยืนเหม่อ สองคนยังแปลกใจว่าหลวงจีนนี่ทำกำลังอะไรกันแน่
“เอาล่ะ ไม่ต้องร้องแล้ว แกคิดอีกสิว่าหาบ้านเกิดฉันไม่เจอจริงๆ เหรอ?” ฟางเจิ้งถาม
หวงเหรินอึ้งงัน มองฟางเจิ้งแล้วก็มองกล่องนั้น
ฟางเจิ้งหยิบกล่องไป หยิบกุญแจที
