่คอหวงเหริน เปิดกล่องออก ในนั้นบรรจุห่อผ้าเล็กที่เฉินต้าซานให้กับหวงเหรินในตอนนั้น ข้างในห่อตราเกียรติยศไว้อันหนึ่ง ผ่านมานานขนาดนี้มันยังคงใหม่เอี่ยม เห็นได้ชัดว่าหวงเหรินรักษาไว้ดีมาก
หวงเหรินมองตราเกียรติยศแล้วมองเฉินต้าซานตรงหน้า เฉินต้าซานยิ้มมองหวงเหริน ภาพข้างกายสองคนเริ่มเปลี่ยนไป แม่น้ำกำลังไหลหลาก สองคนยืนอยู่ข้างแม่น้ำซงฮวา…
ทว่าหวงเหรินไม่รู้สึกกะทันหัน ราวกับทุกอย่างควรเป็นเช่นนี้
ฟางเจิ้งมองขึ้นไปตามแม่น้ำซงฮวา เทือกเขาขึ้นลงราวกับมังกรยักษ์สีดำหลายตัว ฟางเจิ้งไม่ได้เป็นคนเปลี่ยนเป็นภาพเหล่านี้ แต่เป็นภาพที่หวงเหรินคิดถึงที่สุด เขาเพียงแค่ถือโอกาสเท่านั้น ตอนนี้เองเขาส่งแดนความฝันให้หวงเหริน ให้หวงเหรินมอง นึกและคิดถึง…
ฟางเจิ้งถามอีกครั้ง “แกหาบ้านเกิดฉันไม่เจอจริงๆ เหรอ?”
หวงเหรินเงยหน้ามองฟ้า พลันร้องเพลง “บ้านฉันอยู่ข้างแม่น้ำซงฮวาทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่นั่นมีป่าลึกเหมืองถ่านหิน มีธัญญาพืชถั่วอยู่เต็มป่าเขา บ้านฉันอยู่ที่แม่น้ำซงฮวาทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่นั่นมีสหายร่วมชาติ กับบุพการีแก่ชรา ‘จิ่วอีปา’ ‘จิ่วอีปา[1]’”
ร้องถึงตรงนี้หวงเหรินคุกเข่าลงทันที ร้องไห้โฮเสียงดังราวกับร้องไห้หน้าหลุมศพ ร้องไห้พลางตะโกนจิ่วอีปา น้ำตาไหลนอง คุกเข่าเอาหัวโขกพื้น…แม้จะไม่พูด แต่ฟางเจิ้งได้ยินเขากำลังตะโกนว่าตนมีความผิด! เขาปกป้องครอบครัวตัวเองไม่ได้ ให้ครอบครัวต้องเจอกั
