อนหวงเหรินให้ดีด้วย”
“ครับ!” เฉินต้าซานขานรับ
“เอาล่ะ ฝึกต่อ!” เจิ้งเหว่ยพูด
ภาพเปลี่ยนไป หวงเหรินกับเฉินต้าซานนอนหมอบอยู่ใต้เพิงฟาง ข้างนอกฝนตกหนักดังซ่าๆ ทว่าสองคนกลับไม่ได้สนใจฝนตกเลย
เฉินต้าซานนั่งยองบนพื้น ใช้ท่อนไม้เขียนเป็นสองตัวอักษร
หวงเหรินเอ่ยด้วยความตื่นเต้น “นี่ชื่อผม? พี่ต้าซาน จริงเหรอ? ชื่อผมสวยขนาดนี้เลย?”
“ใช่ นี่ชื่อนาย หวงเหริน นี่คือคำที่ฉันสอนนายในวันนี้ นายฝึกเขียนชื่อตัวเองก่อน เดี๋ยวฉันจะสอนคำอื่นให้เรื่อยๆ เป็นไง?” เฉินต้าซานหัวเราะ
“ครับ ดีเลยครับ ฮ่าๆ…” หวงเหรินหัวเราะมีความสุขมาก
ต่อมาเฉินต้าซานเขียนต่อ สอนหวงเหรินเขียนชื่อของตัวเขาเอง หวงเหรินฉลาดจริงๆ ในวันเดียวไม่เพียงแต่เขียนชื่อตัวเองได้ แต่ยังมีชื่อของกองทหารพวกเขา หน่วยย่อยหมู่บ้านมหามงคล
ยามเย็น หวงเหรินพัวพันอยู่กับเฉินต้าซาน อยากจะเรียนอักษรอีก เฉินต้าซานคิดแล้วก็สอนหวงเหรินเขียนคำหนึ่ง…ผู้ชาย!
ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าจริงจัง หวงเหรินตะลึงค้างอยู่กับที่…
ภาพเปลี่ยนไป เห็นได้ว่าเวลาผ่านไปนานมาก หวงเหรินตัวสูงขึ้นเล็กน้อย เฉินต้าซานยังคงเหมือนผ่านไปครึ่งหนึ่ง เหมือนดั่งพี่ใหญ่ ยืนอยู่ข้างหวงเหรินราวกับภูเขาใหญ่และปราการ ประหนึ่งว่ากำลังปกป้องน้องชายข้างกายตลอดเวลา
สองคนนอนหมอบอยู่บนสะพาน คลุมด้วยวัชพืชและกิ่งไม้บนตัว เห็นได้ว่าพวกเขากำลังซุ่มโจมตี
ผ่านไปไม่นาน กองทหารประเทศรัสเซียหน่วยหนึ่งถอยมาจากข้
