นาว แวววาวสดใส เหมือนกำลังเฝ้ารออะไรบางอย่างด้วยความกระตือรือร้น
กองทหารนี้มีคนยี่สิบกว่าคน ข้างๆ เป็นนายทหารสวมเสื้อผ้าสีฟ้าอ่อนที่มีรอยปะจำนวนมากกำลังยืนตะโกนออกคำสั่ง จะพูดถึงเป้าหมายของการฝึกในวันนี้ตลอดเวลา “ไอ้พวกทหารใหม่ทั้งหลาย ไม่มีความเป็นระเบียบวินัยเอาซะเลย ยังไม่มีเสียงสัญญาณบุก ใครให้พวกแกบุก? อีกอย่าง หวงเหริน แกมันไม่ได้เรื่อง แอบหนีคาบเรียนทุกครั้ง!”
“รายงานครับ!” หวงเหรินพูด
“พูด!”
“ผมไม่ได้แอบหนีครับ แต่ไม่เข้าใจว่าฝึกพวกนี้มีประโยชน์อะไร! ผมมารบกับผู้รุกราน ท่านแจกปืนก็จบแล้วไม่ใช่หรือครับ?”
“แจกปืน? แล้วก็บุกเข้าไปมั่วๆ อย่างแกก่อนหน้านี้เหรอ? จะให้ปืนแกทำไม ส่งไปตายรึไง?”
“ผมไม่กลัวตาย! ตอนผมออกมาแม่ก็บอกแล้วว่าคนกลัวตายไม่ใช่ลูกบ้านสกุลเซียง! กลัวตายก็อย่าเป็นทหาร! ขอแค่ไล่พวกผู้รุกรานไปได้ ตายก็ตายเถอะ ผมไม่กลัว!”
“เฮ้ ไอ้เด็กเวร ปากเก่งจังเลยนะ แต่ที่ฉันจะบอกแกคือมาเป็นทหารก็เพื่อฆ่าผู้รุกราน ไม่ใช่ส่งแกไปตาย! ชีวิตพวกแกล้ำค่า ฉันจะให้พวกแกรอด มีชีวิตอยู่ต่อไป มีชีวิตต่างหากถึงจะฆ่าศัตรูได้มากกว่านี้! เข้าใจไหม?” เจิ้งเหว่ยพูด
“เข้าใจครับ!” หวงเหรินขานรับ
“เฉินต้าซาน!” เจิ้งเหว่ยเรียก
“ครับ!” ผู้ชายตัวสูงที่ยืนข้างหวงเหรินเชิดอกขึ้นขานรับ เขาดูเหมือนทหารมากกว่าหวงเหรินอย่างเห็นได้ชัด
เจิ้งเหว่ยกล่าว “แกเคยเป็นทหารประจำการมาก่อน มีความรู้ในระดับหนึ่ง จากนี้ส
