าจารย์ ถ้าท่านอยากเข้าใจเขา ก็เข้าไปดูในฝันสิ? ถึงเขาจะสติเลอะเลือน แต่ในหัวกำลังคิดอยู่ตลอดเวลา”
ฟางเจิ้งตะลึงงัน เขาเกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย! จึงเคลื่อนจิตใจ ความฝันยามต้มข้าวฟ่าง!
“หนึ่ง! สอง! หนึ่ง!”
“หนึ่ง! สอง! หนึ่ง!”
“พี่ใหญ่ พวกเราฝึกแบบนี้เหรอ? แจกปืนเลยไม่ได้เหรอ?” ชายหนุ่มร่างเล็กคนหนึ่งเดินตามกองทหารไปพลาง บ่นด้วยความไม่พอใจไปพลาง
“นายจะเข้าใจอะไร นี่เรียกว่าการจัดระเบียบวินัย อย่าคิดเยอะ ทำตามไปก็พอ” ผู้ชายตัวค่อนข้างสูงข้างๆ ตอบ
แต่ห่างไปไม่ไกล ฟางเจิ้งพาเด็กแดงมายืนอยู่ข้างกองทหารนี้
“อาจารย์ เหตุใดท่านพาข้าเข้าฝันมาด้วย?” เด็กแดงถามด้วยความไม่เข้าใจ
“ไม่มีอะไร มาดูด้วยกันเถอะ” ฟางเจิ้งว่า
เด็กแดงเบะปาก “มีอะไรน่าดูกัน ดูจากเครื่องแบบพวกเขาก็รู้ว่าต้องไม่ใช่คนเก่งกาจอะไร สวมเสื้อผ้าก็เก่า แต่ละคนผอมกันขนาดนี้เลย…”
ฟางเจิ้งเคาะหัวเด็กแดงไปทีหนึ่ง “แต่ว่าคนเหล่านี้ปกป้องแผ่นดินบรรพบุรุษเก้าร้อยหกสิบล้านตารางกิโลเมตร!”
เด็กแดงพูดด้วยความตกใจ “จะเป็นไปได้อย่างไร? ศัตรูพวกนั้นต้องเป็นขยะมากแน่ๆ…”
ฟางเจิ้งไม่โต้ตอบแล้ว แต่พูดว่า “คอยดูเงียบๆ เถอะ นายจะได้เห็นศัตรูพวกเขา”
นี่คือส่วนลึกของภูเขาใหญ่ มีเพียงบ้านชั้นเดียวจำนวนหนึ่ง โดยรอบเป็นสิ่งทรุดโทรม พวกทหารสวมเครื่องแบบไม่เรียบร้อย มีความยุ่งเหยิงนิดๆ แต่กำลังวังชาของคนกลับสูงอย่างยิ่ง ดวงตาแต่ละคนวาววับราวกับดาราในคืนหน้าห
