แต่ว่าหลายนาทีต่อมา หมอถอนหายใจ “ไม่ไหวแล้ว โรคของคนไข้สาหัสเกินไป แต่เดิมทีเหมือนว่าเขาจะทนจนจบการผ่าตัดไม่ไหว”
“แล้วจะทำยังไงคะ?” พยาบาลถาม
“ไม่รู้” หมอลำบากเล็กน้อยแล้ว
พยาบาลหันไปมองอวี๋เฟย เห็นว่าในมืออวี๋เฟยถือกล่องใบหนึ่ง จึงขมวดคิ้ว “อวี๋เฟย ทำไมเธอเอาของข้างนอกเข้ามา?”
พยาบาลเอ่ยปากพร้อมกับเอียงตัวเข้าไป เปิดช่องว่างระหว่างอวี๋เฟยกับชายชรา ดวงตาขุ่นมัวของชายชรามองเห็นกล่องในมืออวี๋เฟยในแวบแรก วินาทีนั้นชายชราดูฮึกเหิมขึ้นมาอย่างชัดเจน แม้จะถูกฉีดยาชา แม้จะมีความเลอะเลือนจากความชราภาพเล็กน้อย แม้ออกจากบ้านมาจะหาบ้านไม่เจอ เข้าห้องน้ำถอดกางเกงไม่ได้ แต่กล่องนั่น เขาไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต!
อวี๋เฟยตกใจสะดุ้ง อยากจะอธิบายบางอย่างแต่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ได้แต่พูดว่า “ญาติผู้ป่วยให้เอาเข้ามาค่ะ”
“นั่นเอาเข้าห้องผ่าตัดไม่ได้นะ!” พยาบาลร้อนใจแล้ว
ตอนนี้เองหมอพลันกล่าวขึ้น “เอามา!”
พยาบาลคิดโดยจิตใต้สำนึกว่าหมอบอกว่าให้เอาออกไป จึงอ้าปากว่า “ยังไม่รีบเอาออกไป…หืม? เอามา?”
หมอพูด “ผู้ป่วยน่าจะผูกพันกับกล่องนี่มาก มันทำให้เขาอยากมีชีวิตอีกครั้ง บางทีอาจสร้างปาฏิหาริย์ได้! นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าแค่กล่องธรรมดาจะทำให้เขายึดมั่นขนาดนี้” หมอพูดพึมพำก่อนรีบเอ่ยต่อ “อย่าพูดมาก อวี๋เฟยเอากล่องวางไว้ตรงจุดที่ผู้ป่วยเห็นได้ รีบช่วยกัน จบการผ่าตัดให้เร็วที่สุด!”
“ค่ะ!” อวี๋เฟยมองข้ามสายตาไม่พอใจของ
