ฟางเจิ้งตะลึงงัน ไม่อยากเชื่อว่าจะถูกมองว่าเป็นหลวงจีนปลอม เลยยิ้มน้อยๆ “อมิตาพุทธ อาตมาไม่ได้มาขายของ”
“แล้วมาทำอะไรคะ?” หลิวน่าถามด้วยความแปลกใจ
ฟางเจิ้งสูดลมหายใจเข้าลึก ถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “พวกโยม ประสกท่านนั้นข้างในมีความปรารถนาอะไรที่ยังไม่สมหวัง?”
หลายคนนี้ต่างอึ้งไปครู่หนึ่ง เจี๋ยงหมิ่นถามโดยจิตใต้สำนึก “หลวงพี่น้อย ท่านรู้ได้ยังไงคะ?”
หวงซิ่งหวากอดกล่องในอ้อมอกไว้แน่นตามจิตใต้สำนึก ก่อนพูดด้วยความระแวง “ท่านเห็นพ่อผมกอดกล่องไว้เลยสงสัยจากตรงนี้ใช่ไหม?” หวงซิ่งหวาไม่ใช่คนโง่ มองจากเรื่องราวก่อนหน้า ใครก็รู้ว่าคนชราผู้นี้มีความปรารถนาที่ยังไม่สมหวัง มีเรื่องที่วางไม่ลงอยู่บ้าง เขามองฟางเจิ้งเป็นคนต้มตุ๋นพเนจรแล้ว เพียงแต่วิชาต้มตุ๋นนี้อาจจะเด็กน้อยเกินไปหน่อย
ฟางเจิ้งไม่ได้ปิดบังอะไรเช่นกัน ตัวตรงไม่กลัวเงาเฉียง อะไรเป็นอะไรก็ว่าไปตามนั้น เขาจึงพยักหน้าอย่างสง่าผ่าเผย “เป็นแบบนั้นจริงๆ”
หวงซิ่งหวาตะลึงงัน หลวงจีนนี่ไม่มีการแก้ตัว? เขาอยากรู้แล้วว่าหลวงจีนนี่จะพูดอะไรต่อ ไม่ว่าอย่างไร ถ้าจะเอาเงินเขาจะไล่หลวงจีนนี่ไปทันที ฉะนั้นหวงซิ่งหวาจึงเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นหลวงพี่จะช่วยให้พ่อผมสมหวังเหรอ?”
ฟางเจิ้งตอบ “ถ้าเป็นไปได้ อาตมายินดีมาก แต่ว่าตอนนี้…”
พูดถึงตรงนี้ฟางเจิ้งพลันขมวดคิ้วขึ้น
“หลวงพี่พูดมาเลย? ตอนนี้ทำไม?” หลิวน่าซักถาม
ฟางเจิ้งกล่าว “พวกโยม ถ้าเป็นไปได้ช่วยส่งกล่
