ฟางเจิ้งยืนมึนงงอยู่ในห้องโถงโรงพยาบาลใจกลางมณฑล เขาเคยไปโรงพยาบาลอำเภอซงอู่มาแล้ว โรงพยาบาลอำเภอซงอู่ไม่เล็กเช่นกัน แต่ว่าเทียบกับโรงพยาบาลตรงหน้าแล้วกลับเหมือนเจอคนที่แน่กว่า แค่ตึกใหญ่ของโรงพยาบาลนี่ก็มีหลายสิบตึกแล้ว! มีพื้นที่กว้างมากราวกับเมืองเล็ก! ฟางเจิ้งยืนอยู่ตรงนี้ ดวงตาสองข้างมืดหม่น แยกไม่ออกเลยว่าที่ไหนคือที่ไหน! ตอนนี้เองเขาพบว่าตนยังขาดประสบการณ์ต่อโลกนี้ ออกมาได้ แต่เข้าสังคมกลับสับสน…ไม่เคยผ่านโลกมาก่อน จะบำเพ็ญเพียรแล้วสำเร็จอรหันต์ได้อย่างไร?
คิดถึงตรงนี้ฟางเจิ้งยิ่งมั่นใจในการออกมาข้างนอกเพื่อดูโลกให้มากขึ้นนับจากนี้ อีกอย่างอยู่วัดเอกดรรชนีจะมีใครมาให้ช่วยสักกี่คน? จะได้บุญกุศลสักเท่าไร? คิดถึงที่ผ่านมา เวลาโดยพื้นฐานที่ได้รับบุญกุศลคือตามเดือน ตอนนี้มีประตูไร้ลักษณ์แล้ว ต้องเอามาใช้ประโยชน์ถึงจะถูก
ฟางเจิ้งกับเด็กแดงยืนอยู่ในห้องโถงใหญ่ ดูเด่นตาเล็กน้อย จีวรขาวทั้งตัว หัวโล้น ข้างกายมีเด็กสวมตู้โตวเปลือยก้น เวลานี้คนที่เดินผ่านจะมองมาโดยจิตใต้สำนึก ก่อนพูดคุยกัน…
“เฮ้ย ดูหลวงจีนนั่นที่พาเด็กน้อยมา”
“คงไม่ใช่ลูกแท้ๆ หรอกนะ”
“ถุย หลวงจีนนั่นเพิ่งอายุเท่าไร? จะมีลูกแท้ๆ เหรอ ถ้าอย่างนั้นต้องแต่งงานตอนอายุกี่ขวบ?”
“ปู่ฉันถูกผู้รุกรานแทงตายตอนฉันห้าขวบ ตอนเขาห้าขวบก็เป็นพ่อคนแล้ว หลวงจีนนี่อายุเยอะขนาดนี้แล้ว มีลูกแล้วจะทำไม?”
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นพลันมีเส้นสีดำ
