ต่อให้ฆ่าฟางเจิ้งไม่ได้ก็คงจะทำให้โลกมนุษย์เต็มไปด้วยควันดำ
ฟางเจิ้งยกมือขึ้นเขกหัวไปทีหนึ่ง แต่เกิดเสียงดังแก๊ง เด็กแดงไม่เป็นอะไรเลย ฟางเจิ้งจำใจเล็กน้อย หัตถ์พลังนักรบโพธิสัตว์เหมือนจะไม่พอใช้อยู่นิดๆ…ทว่าก็ยังสั่งสอนว่า “นายคิดว่าอาตมาไม่รู้ว่านั่นคืออะไรหรือ? เก็บลูกไม้ตื้นๆ นั่นไปซะ ตามอาตมาดูโลกให้ดีๆ ถ้าทำตัวดี วันข้างหน้าจะเป็นอิสระ ถ้าทำตัวไม่ดี เฮ้อ…นายต้องตามอาตมาไปอีกแสนนาน”
“อะไรนะ? ถ้าข้าไม่ตระหนักรู้แจ่มแจ้งก็จะไม่ได้กลับไปอย่างนั้นหรือ?” เด็กแดงร้อนใจแล้ว
ฟางเจิ้งชำเลืองตามองเด็กแดงแวบหนึ่ง “นายคิดว่ามีแค่นายที่ร้อนใจรึ? อาตมาก็อยากสึกเหมือนกัน…”
“เอ่อ…อาจารย์ ท่านล้อเล่นรึ? อยากสึก? ถ้าอยากสึกจริงๆ ก็สึกตอนนี้เลยสิ สึกแล้วเราจะออกไปยึดครองโลกด้วยกัน เป็นราชาผู้ยิ่งใหญ่ ศิษย์จะหาหญิงงามให้ท่านเป็นร้อยเป็นพันคน อยากกินอาหารเลิศรสอะไรก็ได้กิน!” เด็กแดงพลันคึกคักขึ้นมา
แต่ฟางเจิ้งมองค้อนเขา “ถ้าสึกง่ายขนาดนั้นอาตมาสึกไปนานแล้ว ยังต้องให้นายสอนอีกรึไง? หนทางของอาตมาเดินยากกว่านายเยอะ”
“เดินยากแค่ไหน? ถ้าข้าไม่สำเร็จอรหันต์ก็จะกลับไม่ได้ ท่านล่ะ?” เด็กแดงไม่คิดว่าฟางเจิ้งอนาถากว่าเขา
แต่ฟางเจิ้งกลับเงยหน้าถอนหายใจยาว “ถ้าอาตมาไม่สำเร็จอรหันต์ก็จะสึกไม่ได้” พูดจบ น้ำตาแทบจะนองหน้า
เด็กแดงกระโดดขึ้นมาตบบ่าฟางเจิ้ง เอ่ยด้วยความเห็นใจ “อมิตาพุทธ ข้ายังมีหวัง ท่านอาจจะสิ้นหว
