ังในชีวิตนี้แล้ว”
ฟางเจิ้ง “…”
“อาจารย์ ท่านเองไม่ยังอยากสำเร็จอรหันต์เลย แล้วจะให้ข้ากลับใจ? จะให้ข้ากลับใจได้หรือ?” เด็กแดงถาม
ฟางเจิ้ง “ให้นายกลับใจ? ทำไมอาตมาต้องให้นายกลับใจ?”
เด็กแดงงุนงง “หรือว่าท่านไม่ได้ควบคุมข้าเพราะจะให้ข้ากลับใจ?”
“บอกนายไปนานแล้วไง อาจารย์ไม่สนใจเรื่องให้นายสำเร็จอรหันต์ ที่ควบคุมนายไว้ก็เพื่อให้นายลดการสร้างปัญหาลงเท่านั้นเอง ส่วนเหตุผลที่มาดูโลกกับนายก็เพื่อให้นายดูด้วยตัวเอง ได้ฟัง สุดท้ายจะตระหนักอะไรได้นั้น นั่นคือเรื่องของนายเอง ทุกคนต่างมีจิตวิญญาณของตัวเอง มีนิสัยของตัวเอง ถ้าฝืนพานายกลับใจ นั่นจะต่างอะไรกับปีศาจกินคน? แน่นอนอาตมาไม่รู้ว่าจะทำยังไง ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม…นายกับอาตมาต่างประสบเรื่องที่ไม่ดีกันทั้งนั้น อาตมาไม่บังคับให้นายเป็นพระอาจารย์หรอก” ฟางเจิ้งพูดจากใจจริง ระบบช่วยให้เขากลับใจก็ช่วยแบบนี้ การบีบบังคับเป็นเพียงแค่การควบคุมการกระทำที่น่ารังเกียจไปจริงๆ อย่างเช่นด่าคน…ด่าคนไม่ว่าจะเป็นพระอาจารย์หรือไม่ ไปอยู่ในกลุ่มไหนล้วนเป็นสิ่งที่ถูกทิ้งจากกองขยะ
เหมือนคำกล่าวที่ว่าไม่ชอบสิ่งใดก็อย่าทำสิ่งนั้นกับคนอื่น ฟางเจิ้งไม่ชอบถูกก้าวก่ายและถูกเปลี่ยนมากเกินไป เขาย่อมไม่ใช้วิธีการนั้นกับเด็กแดง
เด็กแดงแสยะปาก ไม่พูดอะไร ผ่านไปนานถึงพูดตอบ “อาจารย์ คือว่า…พวกเราจะไปที่ใดกัน?”
ฟางเจิ้งว่า “อาจารย์เคยบอกแล้วนี่ ใต้จมูกมีปาก เส้นทางออกจากประตู
