ฟางเจิ้งตาเหลือก เกิดอารมณ์ชั่ววูบจะหมดสติตายไป ถ้ารู้แต่แรกว่าภารกิจลวงหลอกขนาดนี้เขาคงไม่รับ อยู่ดีไม่ว่าดีหาเรื่องใส่ตัวรึเปล่า? บนโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรีจริงๆ อยากจะใช้ประตูไร้ลักษณ์ออกมาข้างนอกเพื่อประหยัดค่าเดินทางนิดหน่อย แต่ผลคือ…
เฮ้อ…
ฟางเจิ้งถอนหายใจ เงามืดตรงหน้าสว่างขึ้น เขาพบว่ามาปรากฏอยู่บนถนนเส้นหนึ่ง รอบๆ มีคนสัญจรไปมาอย่างเร่งรีบ แต่กลับไม่มีใครสังเกตเห็นหลวงจีนกับเด็กชายราวกับรูปปั้นหยกสวมตู้โตวที่ปรากฏตัวอย่างกะทันหัน ราวกับว่าฟางเจิ้งกับเด็กแดงยืนอยู่ตรงนี้มาตลอด
ฟางเจิ้งจึงได้แต่ยกความดีความชอบให้กับความเจ๋งของระบบ ขี้เกียจไปคิดอย่างอื่นแล้ว
มองไปรอบๆ ที่นี่เป็นถนนในเมืองทั่วไป ข้างหลังมีซูเปอร์มาเก็ตที่ชื่อว่าปาอี ตรงข้ามมีใจกลางโรงอาบน้ำขนาดใหญ่ ปากประตูเป็นรถที่ฟางเจิ้งไม่รู้จักเลยแถวหนึ่ง…สองข้างทางเป็นร้านค้าเล็กๆ ต่างๆ มากมาย และยังมีร้านตัดผม บำบัดเท้าหรือนวดอะไรพวกนี้ ตรงปากประตูมีผู้หญิงแต่งตัวง่ายๆ ยืนอยู่จำนวนหนึ่ง กำลังสูบบุหรี่พลางคุยกัน
เทียบกับภูเขาเอกดรรชนีและหมู่บ้านเอกดรรชนีแล้ว มีสีสันและความยุ่งเหยิงเพิ่มมาหลายส่วน แต่ขาดหายความสงบไปหลายส่วนเช่นกัน
“นี่คืองานของคนธรรมดารึ? ดี พวกเขาทำอะไรกันแน่? ไม่มีอภินิหาร ไม่มีฤทธิ์ แต่ยังสร้างของมีสีสันลวดลายแบบนี้ได้?” เด็กแดงมองภาพตรงหน้า แอบอึ้งกับตัวเอง ไม่ได้บอกว่าของพวกนี้มหัศจรรย์แค่ไหน แต่เขาตก
