จอยากจะออกไปจนทนไม่ไหว
ฟางเจิ้งว่า “อืม ไปตอนนี้แหละ ไปกันเถอะ”
มาถึงประตูใหญ่ ฟางเจิ้งสูดลมหายใจเข้าลึก นึกถึงการเปิดประตูไร้ลักษณ์ในความคิด วินาทีนั้นมีข้อมูลมากมายเพิ่มมาในความคิดเขา
เหมือนได้ยินเสียงคนคุยกันรางๆ
“หกสิบปีแล้ว…”
“คุณอยู่ไหน?”
“หกสิบปีแล้ว ส่งฉันไป!”
ตรงหน้าเลือนราง ฟางเจิ้งเห็นไฟนีออนสีฟ้าสว่างวูบวาบ รถยนต์แล่นผ่าน แต่กลับมองเห็นไม่ชัด ภาพหายไปอย่างรวดเร็ว นั่นเหมือนกับรถคันหนึ่ง
“ติ๊ง! ภารกิจประตูไร้ลักษณ์เปิด ได้ให้ข้อมูลการตามหากับนายไปแล้ว นายต้องใช้ข้อมูลเหล่านี้หาคนที่ต้องการความช่วยเหลือ ช่วยอีกฝ่าย หลังสำเร็จภารกิจจะสามารถเปิดประตูไร้ลักษณ์กลับเขาเอกดรรชนีได้ตลอดเวลา”
“ไม่ใช่มั้ง? ข้อมูลแค่นี้เหรอ? ฉันจะไปหาคนจากไหน?” ฟางเจิ้งร้องโวย นี่มันจะเกินไปแล้ว ภาพเลือนรางขนาดนั้นแถมยังมีเสียงอีก เขาจะไปหาคนจากไหน?
“ฉันเองก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน ภารกิจที่ประกาศจากประตูไร้ลักษณ์จะใช้วิธีคำนวณซับซ้อนจากบุญกุศล ความยึดมั่นและแรงปรารถนาเป็นต้น จะสุ่มเลือกเป้าหมายที่สอดคล้องกับภารกิจมาหนึ่งคน จากนั้นคว้าภาพเงาของอีกฝ่ายไว้ ซึ่งจะคว้าได้แค่ภาพเงาเลือนรางกับเสียงเล็กน้อย” ระบบตอบ
…………………..
