อนส่องขึ้น ย้อมฟ้าเป็นสีแดง ดูสวยมากจริงๆ
กินข้าวเย็นเสร็จ ฟางเจิ้งไม่รีบร้อนไปอ่านพุทธคัมภีร์ แต่นึกถึงคำพูดของระบบ ออกไปดูข้างนอกบ้าง…
“จิ้งซิน กินเสร็จรึยัง?” ฟางเจิ้งถาม
“กินเสร็จแล้ว ทำไมรึ?” เด็กแดงถาม
“ตามอาจารย์ออกไปเดินเล่นหน่อย นายมาวัดเอกดรรชนีก็นานแล้ว ยังไม่เคยไปเห็นโลกข้างนอกเลยนี่ วันนี้อาจารย์จะพาออกไปดู” ฟางเจิ้งว่า
เด็กแดงได้ยินแบบนั้นดวงตาเปล่งประกายทันที ทุกอย่างบนเขาเอกดรรชนีแปลกใหม่กับคนส่วนมากจริงๆ แต่สำหรับเขาแล้วไม่ขนาดนั้น ทว่าพอเห็นมือถือฟางเจิ้งรวมถึงอุปกรณ์เทคโนโลยีเล็กน้อยแล้ว เด็กแดงเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา ไม่อยากเชื่อว่าคนธรรมดาจะสร้างสิ่งเหล่านี้ออกมาได้? น่าสนใจจริงๆ! เพียงแต่ว่าฟางเจิ้งไม่พูด เขาก็ไม่กล้าไปไหนสุ่มสี่สุ่มห้า ตอนนี้ฟางเจิ้งจะพาเขาออกไปก็ย่อมเต็มใจอย่างยิ่ง!
ฟางเจิ้งพูด “จิ้งฝ่า จิ้งควน จิ้งเจิน พวกนายสามคนอยู่บนเขาเฝ้าบ้านล่ะ”
หมาป่าเดียวดาย กระรอกและลิงได้ยินเข้าพลันห่อเหี่ยว เดิมทีคิดว่าจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน แต่สุดท้ายก็ไม่มีพวกมัน
ฟางเจิ้งยิ้ม “พวกนายไม่ต้องรีบ จากนี้ไปอาตมาจะพาออกไปบ่อยๆ ทุกครั้งจะสับเปลี่ยนศิษย์กันไป มีโอกาสกันทุกคน”
เมื่อเจ้าสามตัวได้ยินว่าตนก็มีโอกาสออกไปเหมือนกันจึงยิ้มร่าเริง ไม่มีความเศร้าอะไรแล้ว
“อาจารย์ พวกเราเดินทางตอนนี้เลยรึ?” เด็กแดงรอไม่ไหวแล้ว เขาแทบจะเบื่อภูเขาห่วยๆ นี่จะตายอยู่แล้ว จึงร้อนใ
