ายในใจ เมื่อก่อนเขาไม่รู้เรื่องนี้เลย ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเขาคิดว่าภูเขาเอกดรรชนีคือเขตที่อยู่ชายแดนสุดแล้ว เข้าไปข้างใน นอกจากหมีดำ หมาป่าแล้วก็ไม่มีอะไรอีก แต่ไม่นึกเลยว่ายังมีคนเข้าไปบำเพ็ญเพียรข้างในร่องหุบเขา
ส่งนักพรตเต๋าเล่อเทียนแล้ว ในใจฟางเจิ้งเริ่มสั่นคลอน ดูแล้วจากนี้หากมีเวลาก็ควรจะไปเที่ยวเล่นที่เทือกเขาทงเทียน
“อาจารย์ พวกเราคือพุทธสาวก ไม่มีเรื่องอะไรแล้วจะไปคุยกับนักพรตเต๋าจมูกโคนั่นนานขนาดนี้ทำไม?” เด็กแดงข้างๆ ถามด้วยความไม่เข้าใจ
ฟางเจิ้งถามกลับ “ทำไมถึงคุยไม่ได้?”
“เรานับถือพุทธศาสนา เขานับถือเต๋า เต๋าต่างกันจะหารือกันร่วมกันไม่ได้ พออยู่ด้วยกันมันแปลกๆ” เด็กแดงตอบ
ฟางเจิ้งหัวเราะเบาๆ “นายคิดมากไปแล้ว นับถืออะไรไม่สำคัญ คนดีก็พอ อีกอย่างตั้งแต่โบราณมา ขงจื๊อ พุทธศาสนาและเต๋าก็ไม่ได้มีการโต้แย้งกันมากขนาดนั้น กลับกัน ต่างฝ่ายต่างหลอมรวมกันมาก”
“จริงหรือ? พวกท่านมีความเชื่อต่างกันยังอยู่รวมกันได้?” เด็กแดงอยากรู้อยากเห็นจริงๆ แล้ว
ฟางเจิ้งพาเด็กแดงออกจากประตูใหญ่วัด เดินไปพลางถามไปพลาง “ถ้าอย่างนั้นนายลองบอกความต่างกันอย่างละเอียดมา มีตรงไหนต่างกันบ้าง?”
เด็กแดงเม้มปาก ขมวดคิ้ว ถึงเขาจะเป็นราชาปีศาจ แต่ไม่เคยเดินในใต้หล้า ดังนั้นความรู้จึงไม่ถือว่ามาก แต่ก็ยังเป็นชนรุ่นหลังของตระกูลที่มีชื่อเสียง เลยยังรู้ความรู้ทั่วไปบ้าง เด็กแดงตอบ “ขงจื๊อ พุทธศาสนาและเต๋าที่ท่านว่
