ให้เขาทำการค้าขาย ไผ่หนาวอยู่ในมือเขาก็คือไผ่ ไปอยู่กับชาวบ้านยังช่วยคนได้ด้วย เสร็จสิ้นเหตุและผล ทำไมจะไม่ดีใจล่ะ?
หวังโอ้วกุ้ยลงเขาไปหาถานจวี่กั๋ว รอจนหยางผิงกลับมาแล้วจึงเรียกรวมคนที่มีความสามารถในหมู่บ้าน เล่าถึงแผนการยิ่งใหญ่ของตน ในเมื่อหน่อไม้สร้างรายได้มากขนาดนี้ พวกเขายังต้องปลูกข้าวโพดดำนาธรรมดาอีกหรือ? แค่ดูแลป่าไผ่อย่างเดียวก็พอ ป่าไผ่ใหญ่ขนาดนั้น แถมดูจากท่าทางแล้วยังขยายไปได้ต่อ…
“ฉันว่าโอเค ถึงยังไงประเทศก็ส่งเสริมให้คืนที่นาสู่ป่า พวกเราคืนที่นา คืนให้ป่าไผ่ ถือว่าได้ตอบรับคำร้องจากประเทศด้วย อีกอย่างไผ่หนาวโตเร็ว ยิ่งต้นใหญ่ น้ำหนักมาก ราคายิ่งสูง ดีกว่าปลูกพืชเศรษฐกิจธรรมดาเยอะ” ถานจวี่กั๋วมองจากมุมนโยบายของประเทศก่อน
หยางผิงกล่าว “ที่สำคัญคือราคา! พวกอารู้ไหมว่าพ่อค้าหน้าเลือดในอำเภอซงอู่สร้างกระแสหน่อไม้จากยอดเขาเอกดรรชนีไปราคาสูงเท่าไรแล้ว?”
ทุกคนส่ายหน้า
หยางผิงยื่นออกมานิ้วเดียว “ราคานี้!”
“หน่อละร้อยหยวน?” เศรษฐีใหม่หยางหวาถาม
…………………
