หมาป่าเดียวดาย กระรอกและลิงบนพื้นมองตากัน ในแววตาแต่ละตัวมีประกายวาวอิจฉา บินได้! ใครไม่อยากสัมผัสสักครั้ง! แต่ก็ได้แต่วิ่งกลับขึ้นเขาไปเอง
“อ๊าก!” ฟางเจิ้งไม่นึกเลยว่าเด็กแดงบอกว่าบินก็บินเลย แถมยังบินเร็วขนาดนี้! ก้มหน้ามอง เทือกเขาใต้เท้าขึ้นลง พออ้าปาก สายลมพัดเข้าปากจนแก้มป่องขึ้น หน้าเปลี่ยนรูปไป ฟินมันก็ฟิน แต่บินในท่าแบบนี้มันน่าขายหน้า! ทว่าเมื่อผ่านช่วงตกใจเมื่อครู่มาแล้วที่เหลือคือความฟิน…
‘นี่คือความรู้สึกของการบินเหรอ? ฟินจริงๆ!’ ฟางเจิ้งหรี่ตาลงปิดปากแน่น มองไปข้างหน้า “ศิษย์ บินสูงอีก!”
เด็กแดงข้างหน้าได้ยินฟางเจิ้งร้องโวยวายก็ร้องดีใจอยู่ข้างใน มาวัดเอกดรรชนีนานขนาดนี้แล้ว นี่ถือว่าได้แกล้งไอ้สารเลวหัวโล้นสักครั้ง ทว่าฟางเจิ้งเพียงแค่โวยวายครู่เดียวก็ปรับตัวได้ เด็กแดงคิดในใจ ‘เฮ้ย ไอ้สารเลวหัวโล้นนี่ยังมีหน้ามามีความสุขอีก ข้ายังมีความสุขไม่พอเลย! เจ้าอยากบินสูงอีก? ได้ ข้าจะพาเจ้าบินสูงๆ!’
เด็กแดงไม่พูดอะไร แต่เงยหน้าดึงฟางเจิ้งทะยานขึ้นเมฆแสงเรืองรอง ทะยานไปเหนือเมฆ! คิดในใจว่า ‘สูงพอรึยัง? ตกใจให้ตายไปเลยไอ้สารเลวหัวโล้น!’
ทว่าสิ่งที่เด็กแดงกลัดกลุ้มคือฟางเจิ้งไม่กลัว แต่กลับมองฟ้าด้วยความตกใจระคนดีใจ เท้าเหยียบเมฆ ดวงดาวเต็มฟ้า ดวงจันทร์ไกลลิบ นี่คือแดนเซียน! วินาทีนั้นฟางเจิ้งยิ้มแล้ว หนึ่งชีวิตคนเราจะได้เห็นวิวสวยแบบนี้เมื่อไร? ต่อให้นั่งเครื่องบินก็ไม่ได้?
‘
