ฟางเจิ้งเห็นหมูป่าวิ่งทะยานเข้ามาจากรอบทิศ พละกำลังตามไม่ทันอย่างเห็นได้ชัด ประสานมุทราไม่ทันเช่นกัน ส่วนอภินิหารความฝันยามต้มข้าวฟ่างเขาต้องให้จิตใจสงบลงก่อน ตอนนี้จะสงบลงได้อย่างไร? เขาชำเลืองตามองเด็กแดงแวบหนึ่งก่อนแค่นเสียงขึ้นจมูก “จิ้งซิน ยังไม่ลงมืออีก?”
เด็กแดงแบมือ “ไม่มีพลังก็สู้ไม่ได้”
ฟางเจิ้งเลิกคิ้วขึ้น “จะทำตัวปลิ้นปล้อนกับอาจารย์ใช่ไหม? จะทำงานหรือให้อาจารย์สวดมนต์มื้อใหญ่ให้สักมื้อ!”
เด็กแดงจะพูดบางอย่าง พลันรู้สึกว่าในร่างกายพลันมีพลังเต็มเปี่ยม วินาทีนั้นเด็กแดงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง กระทืบเท้าลงพื้น!
โครม!
แผ่นดินและภูเขาสั่นสะเทือน หมูป่าทั้งหมดตกใจจนมึนงง ก่อนหมุนตัวกลับวิ่งหนีไป
“กลับมาหาท่านมหาราชาเดี๋ยวนี้ นอนหมอบลง ทุกตัวกระดกก้นขึ้น! ใครกล้าตุกติก ข้าจะตุ๋นพวกเจ้า!” เด็กแดงเอ่ยพลางอ้าปากพ่นเปลวไฟออกมา พริบตาเดียวกลายเป็นคุกเปลวเพลิงล้อมหมูป่าทั้งหมดไว้ นี่คือหมูป่าธรรมดา ไม่เคยเจอปีศาจหรือราชาปีศาจมาก่อน แม้จะรู้สึกว่าพลังของเด็กแดงน่ากลัวอย่างยิ่ง แต่ด้วยสัญชาตญาณของพวกมันจึงยังคงวิ่งหนี…ตอนนี้หนีไม่ได้ แต่ละตัวจึงมองเด็กแดงอย่างหมดแรง ในที่สุดก็ไม่กล้าแสดงนิสัยพาล เอาแต่นอนหมอบแน่นิ่ง จากนั้นกระดกก้นขึ้นอย่างเขินอาย
ฟางเจิ้งเพิ่งเคยเห็นกลอุบายของราชาปีศาจเป็นครั้งแรกเหมือนกัน ในใจสั่นสะท้าน นี่มันราชาปีศาจที่ไหน นี่คืออาวุธปรมาณูในโลกมนุษย์ชัดๆ!
เด็กแดงแค
