่นเสียงหึๆ “อาจารย์ เป็นอย่างไร คืนพลังให้ข้าแล้วปัญหานี่จิ๊บจ๊อยไปเลย” เด็กแดงพูดสบายๆ แต่ในใจกำลังตรึกตรองอย่างรวดเร็วว่าจะลงมือจัดการไอ้สารเลวหัวโล้นนี่อย่างสะอาดและเรียบร้อยได้อย่างไร
‘เขาเป็นคนธรรมดา ข้าฟื้นพลังกลับมาแล้ว ชกหมัดเดียวภูเขายังถล่ม ไม่มีทางที่ไอ้สารเลวหัวโล้นนี่จะไม่ตาย ทว่าครั้งก่อนอัคคีฌานเผามันตายไม่ได้ หมัดข้าจะไหวจริงๆ หรือ? พระโพธิสัตว์กวนอิมมีพลังไร้ขอบเขต ถ้าไอ้สารเลวหัวโล้นนี่ฆ่าง่ายจริงๆ คงไม่ปล่อยข้ามา ไม่ได้ ต้องตรึกตรองให้ดีๆ ก่อน อืม…อย่างน้อยต้องหาโอกาสเหมาะๆ ลงมืออีก’ เด็กแดงคิดถึงปัญหาว่าจะลงมือหรือไม่
พวกหมูป่ากลัวแล้ว แต่พวกเขาพบว่าไอ้คนที่น่ากลัวที่สุดยังกลัวคนคิ้วโล้นนี่ จึงเข้าใจทันทีว่าเจ้านายก็คือไอ้โล้นนี่
หมูป่าที่หัวใหญ่สุดในนั้นพูดเสียงดัง “พวกเรายอมแพ้!”
ฟางเจิ้งมองหมูป่าที่กระดกก้นพร้อมกันเหล่านั้น ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ก่อนโบกมือไปว่า “อมิตาพุทธ ลุกขึ้นเถอะ พวกนายมีนิสัยฉุนเฉียวมาก ไม่พูดไม่จาจะลงมือทำร้ายคนกันเลย หลายปีมานี้ลงเขาไปเหยียบย่ำธัญญาหารของชาวบ้านหลายครั้ง ทำร้ายชาวบ้าน พวกนายรู้สำนึกไหม?”
“รู้สำนึกๆ…” พวกหมูป่าไม่รู้ว่าอะไรเรียกว่าศักดิ์ศรี ฟ้าดินกว้างใหญ่ ชีวิตใหญ่ที่สุด! ส่วนผิดหรือไม่นั้นอย่างไรก็ได้ คุณว่าอย่างไรก็ว่าอย่างนั้น
ฟางเจิ้งเอ่ย “ในเมื่อรู้สำนึก อาตมาจะลงโทษพวกนาย ยอมรับโทษไหม?”
“ตายรึเปล่า?” จ่าฝู
