งหมูป่าอดถามไม่ได้
ฟางเจิ้งตอบ “อมิตาพุทธ ไม่หรอก”
“ถ้าอย่างนั้นก็ยอม” จ่าฝูงหมาป่าตอบอย่างตรงไปตรงมามาก
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้นก็พูดไม่ออกเล็กน้อย หมูป่านี่มัน…ใช้ได้จริงๆ เอ่ยต่อ “ในเมื่อพวกนายยอมรับโทษก็ดี อาตมาจะลงโทษห้ามพวกนายลงเขาอีก ว่ายังไง?”
“หา?” จ่าฝูงหมูป่าไม่ยอมทันที “ข้างนอกมีของอร่อยเยอะแยะ สบายกว่าในภูเขาอีก…”
“หืม?” ฟางเจิ้งไม่ตอบ แต่เด็กแดงถลึงตามองทีหนึ่ง จ่าฝูงหมูป่าพลันตกใจจนหดคอ
หมาป่าเดียวดายมาที่หน้าจ่าฝูงหมูป่า แลบลิ้นเลียริมฝีปาก หัวเราะเบาๆ “ไอ้หมูแก่ ถ้าโวยวายอีกล่ะก็ ฉันจะพาฝูงหมาป่ามาล่าสัตว์ อื้ม…พูดจริงๆ นะ เนื้อพวกนายก็อ้วนใช้ได้”
จ่าฝูงหมูป่าไม่กลัวหมาป่าธรรมดา แต่มันสังเกตเห็นหมาป่านี่นานแล้ว ดุร้ายแถมทำลายข้าวของพังพินาศ นี่คือพันธุ์ผสมระหว่างหมีดำกับหมาป่า มีพลังไร้ขีดจำกัด ความเร็วดั่งสายลม เขี้ยวแหลมคมอย่างยิ่ง สู้กันครู่เดียวก็กัดหมูป่าไปไม่น้อย แถมยังงับแต่ก้น…ถ้าหมาป่านี่ไปพาฝูงหมาป่ามา มันก็กลัวจริงๆ แล้ว ถึงตอนนั้นพวกมันไม่ต้องคิดว่าจะลงเขาไปทำร้ายคนอีก แต่จะถูกทำร้ายเอง…
คิดถึงตรงนี้จ่าฝูงหมูป่ากล่าว “เอ่อ คือว่า…”
“บนเขามีอาหารอุดมสมบูรณ์ ข้างหลังยังมีเทือกเขา นายกังวลอะไร?” ฟางเจิ้งถาม
“นี่จะโทษพวกเราไม่ได้นะ ลิงไม่มีขนพวกนั้นตัดไม้กันไม่หยุด ตัดไม้ ตัดไม้ ตัดจนพวกเราไม่มีที่ขยับแล้ว ไม่ลงเขาแล้วจะไปไหน…” จ่าฝูงหมูป่าบ่น
ฟางเจิ้งอึ้งงัน
