!
เจียงฉางเชิงหยิบเกาทัณฑ์เทพยิงตะวันออกมา อัญมณีบนเกาทัณฑ์เทพเปล่งแสงรัศมีเจิดจ้าหลากสี ดึงดูดสายตาของคนทั้งหมดมา
เมื่อเห็นภาพนี้ทุกคนก็ตื่นเต้น
“นายท่าน ท่านทนไม่ไหวแล้วหรือ”
“มรรคาจารย์ ท่านคิดจะอาศัยเกาทัณฑ์เทพยิงตะวันคันนี้หรือ”
“แต่ว่า…นั่นเป็นอีกาสวรรค์เชียวนะ จะยิงมันตายได้หรือ”
“วิชาธนูของมรรคาจารย์ใต้หล้าไร้คู่ต่อกร อีกอย่างธนูคันนี้ก็บังเอิญนามว่ายิงตะวันเสียด้วย”
“คิดไม่ถึงมีนามว่ายิงตะวันแล้วจะได้เอามายิงดวงตะวันจริงๆ”
ทุกคนมองเจียงฉางเชิงอย่างเลื่อมใส รวมไปถึงจืออู๋จวินด้วย
เทพกระบี่นึกถึงธนูที่มรรคาจารย์เคยยิงตน
จืออู๋จวินนึกถึงธนูที่มรรคาจารย์ยิงตระกูลสิ้นภพ
เจียงฉางเชิงถือธนูในมือซ้าย แล้วเริ่มเล็งไปยังดวงตะวันทั้งหลายที่อยู่บนฟากฟ้า มือขวาน้าวสายธนูอย่างช้าๆ
เทพกระบี่ถามอย่างเป็นกังวล “จะยิงตรงนี้หรือ”
เจียงฉางเชิงหรี่ตา ย้อนถามว่า “ทำไม ไม่ได้หรือ”
“ควรเปลี่ยนตำแหน่งที่ยิงหรือไม่ ทำเช่นนั้นอาจชักนำให้เผ่าปีศาจเข้าใจผิดได้”
“ไม่จำเป็น ขอเพียงเผ่าอีกาสวรรค์ยังอยู่ พวกมันย่อมจดจำกลิ่นอายของผู้ที่สังหารสหายร่วมเผ่าของพวกมันได้ ไม่ว่ายิงจากทิศใด พวกมันก็ตามหากลิ่นอายของศัตรูพบ มิเช่นนั้นใต้หล้ากว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ สังหารอีกาสวรรค์สักตนเสร็จก็คงหลบเร้นได้อย่างสบายๆ แต่ความจริงก็คือไม่ว่าจะหลบหลีกหนีไปที่ใดล้วนต้องถูกอีกาสวรรค์ตามหาจนเจอ เว้นเสียแต่วามรรคาจารย์จะไปจากต้
