หนึ่งแล้ว ตอนที่ฟางเจิ้งกลับถึงภูเขาเอกดรรชนีก็เที่ยงคืนแล้ว มองท้องฟ้าแล้วกลับไปนอนในกุฏิ
แต่ว่ามีคนนอนไม่หลับ เด็กแดงนั่งอยู่หน้าอุโบสถ มองพระโพธิสัตว์กวนอิมบนป้ายหมื่นพุทธด้วยความขมขื่น น้ำตานองหน้า “พระโพธิสัตว์ ท่านส่งข้ามาในที่ที่ดีจริงๆ ที่ห่วยๆ นกไม่วางไข่ ป่าเขารกร้าง ซ้ำยังมีหลวงจีนสารเลว ข้าไม่รู้ว่าจะอยู่ต่อไปได้อย่างไรแล้ว…”
เด็กแดงก็บ่นไป แต่พระโพธิสัตว์ไม่สนใจเขาเลย
หนึ่งคืนผ่านไปเงียบๆ วันที่สองก็ยังเงียบ
ทว่าฟางเจิ้งกำลังตรึกตรองว่าจะออกไปเดินเล่นดีไหม? แต่ไม่นานก็พบปัญหาเล็กน้อย เมื่อชื่อเสียงของไผ่หนาวแพร่งพรายออกไป คนที่มาขุดหน่อไม้ที่ภูเขาเอกดรรชนีเยอะขึ้นเรื่อยๆ แม้พวกชาวบ้านจะขึ้นเขามาจุดธูป แต่พวกนักท่องเที่ยวไม่มีใครมาจุดธูปก่อน แถมยังขุดหน่อไม้อีก ในมุมมองพวกเขา นี่คือของป่า ขุดได้ตามใจชอบ หนึ่งครั้งไม่ได้ขุดเยอะ หนึ่งคนขุดสองสามหน่อ ทว่าไผ่หนาวเกิดปรากฏการณ์เติบโตสวนทางกัน กระทั่งมีคนตัดต้นไผ่ลงเขาไปทำเป็นเครื่องตกแต่ง…
…………………..
