แต่ไม่ตายแน่นอน ดังนั้นเขาไม่ต้องกลัวอะไร เพียงพูดด้วยสีหน้าสบายๆ “ศิษย์ ครั้งก่อนนายก็พูดแบบนี้ จะให้อาจารย์เชื่อนายได้ยังไง?” ฟางเจิ้งยิ้ม
“ข้าผิดไปแล้วจริงๆ ต่อไปนี้อาจารย์ว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้น ศิษย์จะไม่กล้าคิดชั่วช้าอีก” เด็กแดงเจ็บจนร้องเสียงดัง ไม่ว่าในใจจะมีความแค้นพุ่งทะยานฟ้ามากแค่ไหน ก็ได้แต่กลั้นเอาไว้ชั่วคราว
“ศิษย์ อาตมาเคยพูดกับนายไว้นานแล้ว นายอยู่กับอาจารย์ อาจารย์จะไม่จำกัดอะไรนาย แต่ห้ามฆ่าผู้ไม่มีความผิดเด็ดขาด! วันนี้นายจะฆ่าอาตมา พรุ่งนี้ก็คงจะทำลายโลก?” ฟางเจิ้งว่า
“ไม่ ไม่ ต่อให้ศิษย์คิดแบบนั้นก็ไม่กล้าหรอก! อาจารย์มีอภินิหารเลิศล้ำ ขอร้องล่ะ ให้อภัยข้าสักครั้งเถอะ” ครั้งนี้เด็กแดงพูดความจริง ตนใช้กลอุบายหมดแล้วก็ยังทำอะไรฟางเจิ้งไม่ได้ จากนี้ถ้าไม่มีแผนการที่ปลอดภัยอย่างยิ่งล่ะก็ เขาไม่มีวันกล้าลงมือง่ายๆ อีก
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นจึงยิ้มเล็กน้อย “ในเมื่อเป็นอย่างนั้น…ยังไม่ดึงอาตมาอีก!”
ฟางเจิ้งหยุดสวดมนต์ เด็กแดงกลับมามีอิสระอีกครั้ง เห็นฟางเจิ้งกำลังดิ่งลงอย่างรวดเร็วจึงถอนหายใจแล้วตามไปดันฟางเจิ้งไว้ ถามเสียงอ่อยๆ “อาจารย์ พวกเรา…จะไปที่ใด?”
“ไปหาหมูป่าฝูงอื่น ครั้งนี้อาจารย์จะไม่ลงมือ ทำยังไงนายก็รู้แล้ว” ฟางเจิ้งตอบ
เด็กแดงจะกล้าปฏิเสธหรือ เขาเข้าไปในฝูงหมูป่าอีกหลายฝูง ทั้งตีทั้งขู่ขวัญ ฝูงหมูป่าต่างว่านอนสอนง่าย ไม่กล้าลงเขาไปทำร้ายคนอีก
เมื่อครบรอบ
