…
หมูป่าประหนึ่งกระแสน้ำ ฟางเจิ้งเปรียบดั่งหินใหญ่กลางกระแสน้ำ ไม่ว่าจะมีหมูป่ามาแค่ไหน เพียงตบสองมือจะเกิดเสียงแก๊งๆ ดังไม่หยุด หมูป่าถูกเขาตบจนกลิ้งไปทีละตัวก่อนถูกแรงหนืดเหวี่ยงออกไป ตัดผ่านข้างกายฟางเจิ้ง ภาพฉากนี้ดูอลังการอย่างยิ่ง
“ว้าว อาจารย์โหดมาก” เด็กแดงเห็นถึงตรงนี้ก็แสยะปากยิ้ม
“แต่อาจารย์เหมือนใกล้จะหมดแรงแล้วนะ” กระรอกพูดด้วยความกังวล
“ไม่ได้หมดแรง หมูป่าพวกนี้ดั่งสายน้ำ อาจารย์ไม่มีโอกาสพักหายใจ ถ้าพุ่งมาแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วต้องเสียเปรียบ” เด็กแดงคัดค้าน
“ถ้าอย่างนั้นจะมัวพูดอะไรอยู่ล่ะ? ลุย อัดพวกมัน!” พอหมาป่าเดียวดายได้ยินว่าอาจารย์ตนจะเสียเปรียบ แล้วจะไปยอมได้ยังไง? จึงเห่าเสียงดังจะพุ่งเข้าไป! หมาป่าเดียวดายในตอนนี้ก็มีร่างสูงใหญ่ พละกำลังเยอะมาก ที่สำคัญคือเขี้ยวคมกริบกว่าเดิม ความเร็วมากกว่าเดิม มันก็อยากลองเหมือนกันว่าตอนนี้ตนจะจัดการหมูป่าที่ตอนแรกจะรวมกลุ่มกันปิดล้อมโจมตีได้หรือไม่
ลิงลากท่อนไม้หนึ่งตามเข้าไป กระรอกคว้าหินเล็กสองก้อนตามไปเช่นกัน
เด็กแดงมองศิษย์พี่สามตัวไปกันหมดแล้วจึงเบะปาก “เป็นพวกที่ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ พวกเจ้ามันขยะ เข้าไปจะมีประโยชน์อะไร?” ถึงจะพูดแบบนี้ แต่เด็กแดงก็ยังตามไป ไม่อย่างนั้นจะถูกคิดบัญชีทีหลัง คนอื่นไปหมดแล้ว เขาไม่ไปนั่นก็อนาถาแน่ แต่เจ้านี่ยังหลบอยู่ข้างหลัง ทำงานแต่ไม่ออกแรง
ฟางเจิ้งเหนื่อยอยู่บ้างแล้วจริงๆ เป็นอย่างท
