ามองมาพลันถอนหายใจโล่งอก ดูท่าเจ้าพวกนิสัยฉุนเฉียวเหล่านี้จะยังสนทนากันได้ แต่ว่า…
“พวกพี่น้อง ลิงตัวใหญ่ไม่มีขนมา! นี่คงจะมาหาเรื่อง ลุย ฆ่ามัน!” หมูป่าตัวหนึ่งลุกขึ้นมาจากการกลิ้งในโคลน ก่อนก้มหน้าลงเผยขมเคี้ยว ร้องเสียงดังพร้อมกับพุ่งทะยานเข้ามา!
หมูป่าตัวอื่นๆ เห็นแบบนั้นจึงร้องเสียงดังพลางวิ่งเข้ามาเช่นกัน
“เล่นมัน!”
“ฉันจะชนมันให้ปลิว!”
“หลบๆ ฉันจะชนมันไปบนต้นไม้!”
“ฉันจะชนมันให้เป็นเหมือนเต้าหู้บนพื้น!”
“ครอกๆ เขี้ยวฉันหิวจนทนไม่ไหวแล้ว! ชนมัน!”
…………
ฟางเจิ้งมองภาพหมูป่าร้อยกว่าตัวพุ่งเข้ามาราวกับมาอยู่ในสนามรบโบราณแล้วเจอกับกองกำลังทหาร ฉากนั้นยิ่งใหญ่มาก แต่ถ้าตนถูกชนคงไม่สนุกเท่าไร! ไม่นึกเลยว่าหมูป่าจะไร้เหตุผลแบบนี้ เห็นหน้ากันก็ลงมือ ไม่มีทูตมาเจรจากันหน่อยเหรอ?
เห็นพวกหมูป่าพุ่งชนเข้ามาโดยไม่คุยเหตุผล ฟางเจิ้งก็โกรธเช่นกัน จะสู้? ได้ สู้ก็สู้!
ฟางเจิ้งกระทืบเท้า ประนมสองมือไว้ตรงหน้าอก วินาทีนั้นแขนเล็กของเขากำยำขึ้นหนึ่งรอบอย่างเห็นได้ชัด พลังน่าสะพรึงลอยขึ้นจากพื้นดินเข้าสู่แขนสองข้าง!
หมูป่าตัวแรกชนเข้ามา ฟางเจิ้งตะโกนด้วยความโกรธทีหนึ่ง เดินหน้าหนึ่งก้าวตบฝ่ามือไป!
ปัง!
หมูป่าที่ชนเข้ามาถูกฟางเจิ้งตบเข้าที่เขี้ยว ได้ยินเพียงเสียงแก๊ง สะเก็ดไฟกระจายออก หมูป่าตัวนั้นร้องโหยหวนและกลิ้งไปข้างๆ เขี้ยวมันกระเด็นไปไกล! หมูป่าตัดผ่านข้างฟางเจิ้งพร้อมกับลากฝุ่นบนพื้นไปด้วย
