่ไว้ หน่ออ่อนที่เพิ่งออกในตอนนี้จะไม่ออกรวงข้าว ทว่าหมูป่าไม่สนเรื่องนั้น แต่จะดาหน้าไปตลอดทางเหมือนกับพรวนดิน
ทุกปีมีคนบาดเจ็บเพราะหมูป่า เมื่อไม่กี่ปีก่อนก็เคยมีคนตาย
ตอนนี้ผู้คนจนปัญญาอยู่เล็กน้อยจริงๆ เคาะฆ้องตีกลอง จุดประทัดก็เป็นเพียงสิ่งที่มนุษย์พอจะทำได้ตามชะตาลิขิต เห็นหมูป่าทำลายไร่นาของตนต่างหลั่งเลือดในใจ แต่กลับทำอะไรไม่ได้
“เจ้าอาวาส ฉันเห็นเงาหมูป่า” หมาป่าเดียวดายเลียริมฝีปาก นึกถึงหมูป่า มันก็นึกถึงก้นอ้วนใหญ่ของหมูป่า นั่นคือเนื้อทั้งหมด! แค่หนังแข็งไปหน่อย กัดยาก…
ฟางเจิ้งถอนหายใจ “หลายปีที่ผ่านมาเจ้าพวกนี้ทำร้ายชาวบ้านไปไม่น้อย ไปเถอะ ลงไปดูกัน”
เมื่อก่อนฟางเจิ้งไร้ความสามารถ แต่ตอนนี้มีความสามารถแล้ว ย่อมนั่งเฉยไม่สนใจไม่ได้ แต่จะจัดการอย่างไรนี่คือปัญหา ลงมือฆ่าหมูป่า? หรือเจรจากับพวกหมูป่า? แต่ว่าด้วยมันสมองหมูอย่างพวกมันแล้วจะคุยรู้เรื่องหรือ?
เขาวิ่งก้าวเล็กๆ ลงเขามาตลอดทาง สรุปหมูป่าฝูงใหญ่ถอยไปแล้ว มีพวกดวงซวยอยู่ตัวสองตัวที่ถูกเชือกมัดไว้ พวกชาวบ้านหลายคนกำลังจับเป็น
หวังโอ้วกุ้ยกับถานจวี่กั๋วยืนหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ หยางผิงเดินไปเดินมา กำลังคำนวณความเสียหาย…
“ประสกทั้งสอง หมูป่ามาอีกแล้วหรือ?” ฟางเจิ้งวิ่งมาถาม
หวังโอ้วกุ้ยถอนหายใจ “ใช่ มาอีกแล้ว ทุกปีตอนนี้จะมาทำลายสักช่วงหนึ่ง นี่เป็นระลอกแรกของปีนี้ จากนี้ยังมีอีกเยอะ เฮ้อ ปีนี้คนที่ตรงนี้ซวยแล้ว…”
ถานจว
