ย ผืนฟ้ากว้างใหญ่หรือ ถ้าข้าได้พลังกลับมา จะขึ้นสวรรค์ลงดิน มีอายุขัยไร้ขีดจำกัด มีเวลาสำรวจได้ทุกที่” พูดถึงตรงนี้เด็กแดงกลอกตา ยิ้มกล่าว “อาจารย์ ท่านเหาะได้หรือไม่?”
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “อาจารย์เป็นคนธรรมดา ย่อมเหาะไม่ได้ แต่ว่าสำหรับมนุษย์แล้วการเหาะไม่ใช่เรื่องยากอะไร เครื่องบินแก้ปัญหาเรื่องการเหาะได้”
“ข้าพูดถึงบินด้วยกายเนื้อ ไม่ใช่ใช้ของภายนอกมาช่วย” เด็กแดงว่า
ฟางเจิ้งใจสั่น ทุกคนมีความฝันจะบินได้กันทั้งนั้น ฟางเจิ้งก็ไม่ละเว้น ถึงเครื่องบินจะบินได้ แต่เครื่องบินจะเทียบกับบินด้วยตัวเองได้? มิหนำซ้ำเขาไม่เคยนั่งเครื่องบินด้วย!
เด็กแดงเห็นฟางเจิ้งสนใจจึงเอ่ยต่อทันที “อาจารย์ ท่านจะว่าอย่างไรถ้าคืนพลังให้ข้า ศิษย์จะพาท่านบิน ว่าอย่างไร?”
ฟางเจิ้งสนใจจริงๆ บินบนฟ้าเชียว!
ฟางเจิ้งตรึกตรองไปพลางเดินมาถึงข้างหน้าผา มองเทือกเขากว้างใหญ่ใต้ฟ้าคืนมืดไกลๆ มันขึ้นลงไม่แน่นอนเหมือนกับมังกรขดเชื่อมไปทางภาคเหนือตอนใต้ ในใจเขาเกิดความกล้าได้กล้าเสียขึ้นไม่มีสิ้นสุด อยากจะบินไปดูสักครั้ง
เด็กแดงพูดต่อทันที “อาจารย์ ถ้าศิษย์ได้พลังกลับมาจะพาไปเทือกเขานั่นได้ตามใจชอบ อาจารย์อยากได้อะไร อยากไปที่ใดก็ง่ายดายไปหมด! ข้ามเรื่องอื่นไปก่อน แค่วัดเอกดรรชนีของเรา จากนี้ใครจะกล้ามาหาเรื่อง ศิษย์ตบทีเดียวก็ตายแล้ว…อะแห่มๆ ตบทีเดียวเขาจะได้เข้าใจถึงความหมายของการเป็นคน!”
ฟางเจิ้งชำเลืองตามองเด็กแดงแวบหนึ่
